Ոչինչ չի փոխվել

Տիգրան Մանսուրյանի մասին գրառումներ եմ կարդում։ Շատերը նաև լուսանկարներ են տեղադրել` ճիվաղի հետ գրկախառնված:

Կարդում եմ Մանսուրյանի հայրենակիցների, նրա երբեմնի երկրպագուների գրառումներն ու կրկին համոզվում, որ Վահան Տերյանը երիցս իրավացի էր հայ մտավորականության մասին գրած իր խոսքում։

ՈՒ ոչ միայն Տերյանը։ Մեծն Թումանյանը ևս:

Այդպես էլ չեմ հասկանում. մի՞թե մի կրծքանշանը, երկաթի կտոր մեդալը կամ շքանշանը նրանց համար այնքան թանկ է, որ կարող են սեփական ազգի դահճի հետ գրկախառնվել, շողոքորթել, քծնել հրեշներին` հանուն մի աման ապուրի։

ՈՒ դրանով խաչ դնել իրենց անվան ու պատվի վրա։

Երբ ազգի երևելիները, ազգի տաղանդավոր զավակների ստվար մասն են այդպիսին, էլ ինչու՞ նեղանանք ժեխ ու նախրից։ Որքա՜ն իրավացի էր Թումանյանը, երբ ասում էր, որ ներսից ենք փչացած։ Երբ ցավով ասում էր, որ ազգի գլխին բերած աղետի ու ողբերգությունների համար մեկը պատասխանատվություն չկրեց, մեկն անձնասպան չեղավ:

Նույնը շարունակվում է, ցավոք։

Ոչինչ չի փոխվել։

Վարդգես ՕՎՅԱՆ

Մեկնաբանություններ