Փրկօղակ

Ետմիջօրեի տապը խարանեց

ճակատս՝ բախտի գրերով ցոլված –

ինչպես վայել է դահճին աներես,

որ ստանում է, սակայն, չնչին վարձ:

Խարանեց, որպես պատիժ անայլայլ՝

միաձայն վճռով ու վավերացված -

որ սիրուց բաժին հանեցի շռայլ

հողին, Աստծուն ու մերձավորաց:

Որ պարտք չունեցա ջրին ու հացին,

հոգու թատրոնում հուշարար եղա,

կյանքից ճանապարհ միայն հուսացի

ու երազի հետ ես եղբայրացա:

Եվ հավատացի խոսքի ճախրանքին

աշխարհների մեջ, անդրաշխարհում,

որ գրի խորքում իր մահն է կնքում

մեր պոչին նստած չարագործ ոգին...

Այժմ տապ չէ, այլ՝ քամի մրրկախանձ –

շուրջկալել է ինձ հրով մահագույն,

փրկօղակ գուցե լինի սերը նույն -

հողին, Աստծուն ու մերձավորաց:

Հրանտ ԱԼԵՔՍԱՆՅԱՆ

Մեկնաբանություններ