Չբանաստեղծություն

Հենվում եմ անցյալի վրա՝ հերոսներ խոնարհ,

մի փշուր հաց ու մի ափ ջուր:

Ոտքերս խրվում են կեղտի մեջ, երբ ուզում եմ

ներկա ժամանակ կերտել.

մի մութ մարդ

գամում է իմ պարտեզն իր ավազին:

Ներկան հույսի նշույլի մեջ է տեղակայվել,

իսկ ապագան ինձ անծանոթ բարձրյալի

հետ է կենակցում՝

վերածվելով լուսավոր հորինվածքի:

Բայց ես շարունակում եմ հավատալ քեզ`

դժվար էրեխու նմանակ՝ իմ անուշ Հայաստան:

Եվ հավատում եմ,

որ այսօրածին մեր երեխաները

ժպտալով կիջնեն հայ զինվորների գրկից,

կթաքնվեն ծաղկած ծառերի բների հետևում

ու կթելադրեն իրարու հետ պահմտոցի խաղալ:

Վե՛րջ տվեք, իսերաստծո, հոգեխեղդ լինելու

այս գորշ ու նանիր բարբաջանքներին.

հայ մարդը պետք է ծնվի, ապրի քաջարի-անբասիր,

ու երբ որ ժամը գա հանդերձյալ աշխարհի՝

տաք շուրթերով համբուրի աչուկները լուսաբացի:

Ռոլանդ Շառոյան

Մեկնաբանություններ