Առաջ տխուր էր, հիմա… նողկալի

1915-ի ցեղասպանությունն էլ այսպես եղավ:

Հայերի մեծամասնությունը, մարգագետնում խոտ արածող ոչխարի անտարբերությամբ, դիտում էր հարևան գյուղի, քաղաքի ազգակիցների սպանդը, բայց ոչինչ չէր ձեռնարկում, քանզի իրենց առաջնորդները հայտնի խաղաղասերներ էին և խաղաղության քարոզով թմրեցրել էին ապագա զոհերի դիմադրողականությունն ու ինքնապաշտպանական բնազդը:

Խաղաղության քարոզն ականջահաճո էր, խոտը հյութալի, իսկ զենքը և դիմադրության կոչ անողներն ատելի:

1915-ի ցեղասպանությունն էլ այսպես եղավ:

Այն տարիների մեծամասնության վախկոտ մորթապաշտության, տգետ լավատեսության, վերնախավի ծախուության, օտարից փրկություն մուրալու, զենք և գիրք չսիրելու, մարդկային արժանապատվություն չունենալու պատճառներով:

Բոլորը Սողոմոն Թեհլիրյան են փնտրում, որ փորձեն ժամանակավոր լռեցնել սրտի, հոգու, խղճի, բանականության, եթե դեռ ունեն, հարցադրումները և խայթոցները, փոխանակ փնտրեն և գտնեն կշտության մարտերում և վախկոտ սպասումներում կորցրած արժանապատվությունը:

Առաջ տխուր էր, հիմա… նողկալի:

Գագիկ ՂԱՀՐԱՄԱՆՅԱՆ

Մեկնաբանություններ