«Խաղաղության համաձայնագրի տեքստի 80-90 տոկոսը, արտգործնախարարի՝ ինձ տրամադրած տեղեկություններով, արդեն համաձայնեցված է»,- Բաքվի վերահսկողությանն անցած Շուշիում հայտարարել է Ադրբեջանի նախագահ Իլհամ Ալիևը։ Նա հավելել է, որ Հայաստանին ստիպել են տեքստից հեռացնել Արցախի վերաբերյալ դիրքորոշումն ու տերմինաբանությունը, ինչը ճանապարհ բացեց կարգավորման գործընթացի հետագա զարգացման համար։ Միևնույն ժամանակ, ըստ Ալիևի, «երկու հարց բաց է մնում»։                
 

Հարցադրումներ, որոնց հստակ պատասխանից իշխանությունը խուսափեց

Հարցադրումներ, որոնց հստակ պատասխանից իշխանությունը խուսափեց
15.06.2024 | 13:12

Բողոքական հակաիշխանական շարժման պատճառը Տավուշի մարզի Ադրբեջանի հետ ունեցած սահմանային հատվածի շուրջ ծավալված գործընթացներն էին: Դրա հետ կապված հանրային գժգոհության բուռն վերելքը առաջադրեց իր հարցադրումները, որոնք հանգում էին հետևյալին.

1. Ինչու՞ է սահմանագծումը սկսվում հենց Տավուշի հատվածից:

2. Ինչու՞ գործընթացից առաջ չի կնքվում խաղաղության պայմանագիր, որի բացակայությունն արդեն նշանակում է պատերազմական վիճակի պահպանում:

3. Ինչու՞ Ադրբեջանի իշխանությունը չի գնում Հայաստանի հետ դիվանագիտական հարաբերությունների հաստատման, որը էականորեն կարող է փոխել միջպետական հարաբերությունների բովանդակությունը՝ թշնամականից վերածելով բարի դրացիականի:

4. Ինչու՞ է սահմանների ճշտման գործը տարվում հատվածաբար, մյուս հատվածներում սպասվող մարտահրավերները, հատկապես Սյունիքի, Գեղարքունւքի և Նախիջևանի հատվածներում ի՞նչ բարդություններ կարող են ծնել:

5. 1976 թ. քարտեզը կիրառվելու՞ է արդյոք սահմանային նշված հատվածներում:

6. Ի՞նչ քննարկումներ և պայմանավորվածություններ կան անկլավների հարցի շուրջ, արդյոք հնարավոր չէ՞ փոխադարձ հրաժարվել անկլավային պահանջներից:

7. Ինչու՞ է Արևմուտքը ողջունում սահմանագծման և սահմանազատման այս գերծընթացը, որի արդյունքում ժողովրդավար Հայաստանը տուժում է ավտորիտար և իրենց կողմից «քննադատվող» Ադրբեջանի ճնշումից և անզիջողական կեցվածքից:

8. Արդյոք հայկական դիվանագիտությունը կիրառե՞լ է բոլոր հնարավոր գործիքները առավել բարենպաստ փոխզիջումային տարբերակ գտնելու համար:

9. Այս ճակատագրական պահին որքանո՞վ է նպաստավոր հայ-ռուսական հարաբերությունների բացասական հռետորաբանությունը:

Կարելի էր հարցադրումները շարունակել, բայց իշխանությունները խուսափեցին հանրային հետաքրքրությունների կիզակետում գտնվող այս հարցադրումների հստակ պատասխաններից, որոնք, անշուշտ, կնպաստեին ներքաղաքական լարվածության անկմանը: Ընդդիմությունն էլ, այս հարցադրումների շուրջ կառավարությանը բաց քննարկման բերելու փոխարեն, առաջնային դարձրեց հեղափոխական ճնշմամբ իշխանափոխության և վարչապետի հրաժարականի պահանջը՝ առանց սթափ քաղաքական հաշվարկների: Արդյունքում փխրուն քաղաքական համակարգով և արտաքին անվտանգային խնդիրներ ունեցող մեր երկիրը հայտնվել է քաղաքական անկայուն իրավիճակում, ոմանք արդեն նշում են քաղաքացիական բախումների սպառնալիքը: Միաժամանակ հանրային քննարկումների մեջ նորից հայտնվել է ղարաբաղյան թեման: Ներկա պահին լրիվ չարդարացված քայլ է: Վերը նշված հարցադրումների պատասխանները լսելու փոխարեն նորից նույն գաղափարական ճակատամարտերը՝ սկսած 1996 թ. Լիսաբոնի բանաձևերից մինչև 2024 թ., երբ, ինչպես ծախեց Ղարաբաղը: Ղարաբաղյան հակամարտության պատմության պատառոտումը ներկա պահին ոչ մի գործնական նշանակություն չունի սահմանների ճշտման համար: Թվում է, թե միտումնավոր շեղում են հիմնական թեմաներից: Քաղաքագիտական և քաղաքական առումով իրավիճակի ներքաղաքական փոխզիջումային լուծումներ են անհրաժեշտ:

Իմ մասնագիտական-ոչ կուսակցական դիրքորոշումն արտահայտեցի:

Գարիկ Քեռյան

Դիտվել է՝ 4663

Մեկնաբանություններ