Կարոտ

Ես չգիտեմ, թե կարոտը

Ինչ գույն ունի օտարի մոտ,

Բայց Հայի մոտ նա անգույն է

Եվ թափանցիկ է, ինչպես՝ օդ...

Ի՞նչ իմանամ՝ օտարի մոտ

Ինչպիսի՞ն է նրա համը,

Երբ Հայի մոտ չի հագենում

Պապակ սրտի խենթ ծարավը...

Ինձ թվում է, մենք՝ Հայերս,

Կարոտից ենք հիվանդանում.

Հեշտ բան հո չէ՞, մեր շատերին

Սփյուռքահայ ենք անվանում:

Լեռնային է մեր երկիրը,

Գուցե սարե՞րն են մեղավոր՝

Հեռանալը շատ սահուն է,

Ետ դառնալը՝ դժվա՜ր, ցավո՜տ..

Ինչ էլ լինի, ուր էլ մնանք՝

Մեզ տանջում է մի խենթ կարոտ...

Ե՞րբ կբացվեն դռներն հուսո,

Էրգրում զարթնենք մի առավոտ...

Անահիտ ՍԱՀԱԿՅԱՆ

Մեկնաբանություններ