Գիտե՞ս Սայաթ

Ամիրն ասաց.

- Նուրբ էիր, Սայաթ, պալատական քնքուշ ծաղիկ,

քեզ Թիֆլիսի գույներն առատ ներշնչանք էին` խաղ ու տաղիկ,

առանց պճնյալ իշխանների, վարպետների սուր լեզվանի,

առանց հուզված տիկինների, օրիորդների, վա՜խ, նազանի ,

երգդ սսկվեց լերկ Հախ - Պատի հոգի մաշող լռության մեջ...

Ստեփանո'ս, աղթու՞մ էիր աքսորիդ գորշ մենության մեջ:

Ամիրն ասաց.

- Մեծ էիր, Սայաթ, մեծամեծաց վարքերի մեջ,

մունջ համրացար փոքրավորաց եղծ նողկալի բարքերի մեջ:

Քեզ պես, Սայաթ, ես էլ , ահա, խռովել եմ արդ բոլորից,

վտարանդի դարձրեց կյանքն ինձ բանաստեղծման շնորհ օրից...

երնեկ, սակայն, Աստծուն փնտրեմ, երբ, ա՜խ, տաղ չէ էլ շուրթերիս.

եղերերգը, դու չգիտես, արյուն վե՛րք է մերկ շուրթերիս:

-Երանի քեզ,-Ամիրն ասաց.- Սայաթ, հասար քո մեջլիսին,

օրհաս ժամին քաջ սրազեն շտապ հասար քո Թիֆլիսին...

ես ու՞մ հասցնեմ, Վարպետ, ասա, հայրենիքում օր չեմ տեսել,

թող մեկը գա` կանգնի դեմս, ասի` կույր ես, լավ չես տեսել:

Ամիրն ասաց.

- Սայաթ, գիտե՞ս, բանքով անմար փառք ես գործել,

նույնիսկ վերջում բարձր եղար, որ նետերը լոկ քեզ խոցեն...

որքա՜ն ջահել կյանք փրկեցիր աշխարհարար սիրուց վառված.

միշտ մնալով Երգի - Արքա` քանի սիրտ կա սիրահարվա՛ծ:

19 04 2013, Ալավերդի

Աշոտ ՄԻՐԶՈՅԱՆ

Մեկնաբանություններ