2015-ին աշխարհի ուշադրության կենտրոնում էինք

Աշխարհում չի մնացել գեթ մեկ ինստիտուտ, որը կառաջնորդվի ոչ թե շահի, այլ արդարության ու ճշմարտության սկզբունքով։ Հռոմի պապի ինստիտուտը դրանց թվում է։ Լա՞վ կաշխատի դիվանագիտությունը՝ կոգեկոչեն Հայոց ցեղասպանության զոհերի հիշատակը, Նարեկացուն էլ սրբերի շարքին կդասեն։ Վատ կաշխատի դիվանագիտությունդ՝ փողի դիմաց «Քրիստոնեությունն Ադրբեջանում» խորագրով գիտաժողով կկազմակերպեն և Դադիվանքն ու Ամարասը կհամարեն Ադրբեջանի մշակութային ժառանգություն։ Ի՜նչ կրոն, ի՜նչ հավատք, ի՜նչ պատմություն։ Միայն շահ։ Նույնը ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի մասին կարելի է ասել։

2015-ին հայերով հիանում էինք Հռոմի պապով, երբ վերջինս եկել էր Հայաստան։ Լավ էր, աշխարհի ուշադրության կենտրոնում էինք։ Ու թողնես, այդ նույն ժողովուրդը մեր Կաթողիկոսի մասին ինչ պատմություններ ասես, որ չի պատմի, բայց հիանում էին դարերով դավադրությունների ու այլասերությունների կիզակետում գտնվող կառույցի գլխավոր դեմքով։ 1-ին դարում հիմնված եկեղեցու զավակն իր Հայրապետին ինչի մեջ ասես մեղադրելով հիանում էր 6-7-րդ դարերում նոր-նոր ի հայտ եկած ու 11-րդ դարում միայն կայացած ինստիտուտի հովվապետով։ Աբսուրդ է, չէ՞։

Այսպես է լինում, երբ դու պատմություն չգիտես, ու քո հնամյա հավատքը թողած ընկնում ես գեղեցիկ ու PR-ված բաների հետևից։ Վերջին հաշվով, իրական հավատքը ոչ թե ականջին ու աչքին պետք է հաճելի լինի, այլ՝ սրտին։

Արամ Գևորգյան

Մեկնաբանություններ