Անին տեսնե՜մ ու նոր մեռնեմ

Անին ինքն էր մեռնում,

Անին աչքերը սառած նայում էր, ասելով.

Տեսե՛ք, գեղեցիկ զգեստներս հանե՜լ

ՈՒ մերկ են թողել,

Կյանքի վարուվերումներից,

Մարմինս հալվե՜լ, ոսկորներս են մնացել,

Անբուժելի հիվանդի պես,

Ոսկորներիս ֆոսֆորի փայլից,

Տեսեք ինչքա՜ն դիտորդներ են գալիս:

Գալի՜ս, տխու՜ր հայացքով նայում են վրաս,

Իրենց հոգու խորքով արտասվու՜մ,

Ձեռքերը թափ են տալիս ու ասում.

Ափսո՜ս, որ կորել ես դարերում,

ՈՒ...չունես բուժման միջոց...

Մարգարիտ ՖԱՐՄԱՆՅԱՆ

Մեկնաբանություններ