Ալֆայի և օմեգայի միջև

Ալֆան սկիզբն է՝ Սուրբ հոգուց կույսի հղիությունը: Օմեգան՝վերջն է, Հիսուսի մահն ու համբարձվելը: Երկուսն էլ մարդկային տրամաբանությամբ և իմացությամբ անիրական է, աներևակայելի, ինչը անհավատներին ու այլադավաններին հիմք է տալիս կասկածի տակ առնելու քրիստոնեական ուսմունքը՝ վարդապետությունը: Մինչդեռ, ալֆայի և օմեգայի, այս երկու հրաշքների միջև մի իրական կյանքի պատմություն կա, ՊԱՏՄՈւԹՅՈւՆ ԻՍԿԱԿԱՆ ՏՂԱՄԱՐԴՈՒ ՄԱՍԻՆ:

Սրիկայի երկու տեսակ կա, մեկը ուրանում է Հիսուսին, որ իր խոլ բարքերին հագուրդ տա և չմեղանչի, մյուսը՝ որ իր բոլոր զազիր, նանիր արարքները բարդի նրա վրա:

Փիլիսոփայական հայացքներով ես մատերիալիստ եմ, ինչը նշանակում է, որ ես կրոնը ընդունում եմ որպես օբյեկտիվ ռեալություն:

Հավատը՝ կրոնի առավել բարձր դրսևորումն է և որպես այդպիսին, առավել բարձր ինտելեկտի, արտաքին ու ներքին ցենզուրայի, արտաքին և ներքին դիմակի առկայություն է ենթադրում:

ՈՒ թե վախերս, խոհերս, հույզերս, տագնապներս, ուրախությունս շատ վսահելի մեկի հետ կիսելու անհրաժեշտություն ունեմ, դիմում եմ Հիսուսին:

Հիսուսը քեզ լսու՞մ է, զարմացավ մի մոլորված բարի անցավոր: Իհարկե ոչ,-ասում եմ, նայում եմ նրա լուսավոր պայծառ աչքերին ու անկեղծ խոսում ինքս ինձ հետ:

Դուք գիտե՞ք ի՜նչ հրաշք են ժպտում այն աչքերը ում դուք հավատում ու սիրում եք:

Գարուշ ՔՈԹԱՆՋՅԱՆ

Մեկնաբանություններ