Կարելի՞ է տարվա մեջ կենտ մեկ անգամ խոստվանել, որ...

Ես սիրում եմ քեզ...

Շատ եմ սիրում, անչա՜փ եմ սիրում...

Այնպիսի մի սիրով եմ սիրում, որ... որ միշտ անհարմար եմ զգացել բարձրաձայն արտահայտվել.

Չէ՞ որ իսկական սիրո մասին սովորական, հանգիստ պայմաններում չեն խոսում: Այն պարզապես վայելում են:

Եվ իսկական սերը կատարյալ երջանկություն է պարգևում սիրողին:

Ես չգիտեմ՝ փոխադա՞րձ է արդյոք իմ սերը քո հանդեպ.

Բայց դա ինձ այսօր այնքան էլ չի հուզում, քանի որ... դու հիմա տկար ես, մի տեսակ կծկված ու անտարբեր...

Եվ ես մի տեսակ անբացատրելի տագնապ ունեմ քեզ համար...

Եվ սա նաև տարօրինակ սեր է.

Սա այն դեպքերից է, որ քեզ սիրողների բազմությունից ես երջանկանում եմ, գիտե՞ս...

Բայց չեմ հաշտվում քո խեղճության հետ:

Ախր դու իրավունք չունե՜ս այսքան խեղճանալու:

Դու, որ այսքան սիրելի ես, այսքան գեղեցիկ ու...անխնամ...

Քո այս վիճակը քեզ չսիրողներն են ստեղծել:

Բայց այսօր չեմ ուզում նրանց հիշել:

Իսկ քեզ սիրողներն իրենց ապրած ու չապրած կյանքով են քեզ փրկել վերջնական...

Չէ, ի՞նչ եմ ասում, դու հավերժ ես...Աշխարհի պես հավերժ...

Դու Արևի պես հավերժ ես, նրա պես՝ անսպառ լույսի ու ջերմության աղբյուր:

Դե, ուրեմն՝

Շնորհավո՜ր տոնդ, Հայաստա՜ն...

Անահիտ ՍԱՀԱԿՅԱՆ

Մեկնաբանություններ