Մի անմոռանալի դեպք իմ կյանքից

Կյանքը երբեմն մեզ ներկայացնում է ոչ միայն անակնկալներ, այլ նաև ծանր փորձություններ՝ ի ցույց դնելու, թե ով ենք մենք իրականում։

Իմ 33 տարիների ընթացքում բազմիցս բախվել եմ տարբեր իրավիճակների, բայց այն, ինչ տեղի ունեցավ մի անգամ մի մեծ հանրախանութի մոտ, հավերժ մնաց հիշողությանս մեջ՝ որպես հպարտության, տարակուսանքի ու խոր հուզմունքի միախառն պահ։

Սովորական ամառային օր էր։ Անցնում էի կենտրոնի մոտով, երբ նկատեցի մի կնոջ, որը հանկարծակի վայր ընկավ։

Դեմքը գունատ էր, շնչառությունը՝ գրեթե աննկատ։ Շրջապատողները քարացած էին․ ոմանք լուռ դիտում էին, ոմանք՝ շփոթված։

Ես մոտեցա առանց վարանելու, սկսեցի արհեստական շնչառություն տալ և խնդրեցի անցորդներին․

«Խնդրում եմ, զանգե՛ք 911»։

Ամեն վայրկյան հավերժություն էր թվում։ Հանկարծ նա բացեց աչքերը՝ շփոթված ու լարված հայացքով։ Դա հույս ներշնչեց։ Բայց երբ շտապ օգնության խումբը մոտեցավ, տեղի ունեցավ մի բան, որը երբեք չէի պատկերացնի։

Կինը հայտարարեց․

- Նա փորձում էր ինձ խեղդել։ Տարե՛ք սրան։

Շրջապատը քարացավ։ Հրշեջներից մեկը, չշտապելով դատել, խնդրեց ինձ բացատրել, թե ինչ էի անում։ Ես ցույց տվեցի։ Մի քանի վկաներ էլ հաստատեցին, որ պարզապես օգնության էի հասել։ Բարեբախտաբար, շտապ օգնության անձնակազմը արագ հասկացավ իրավիճակը, և ինձ հանգիստ թողեցին։

Սակայն տուն վերադառնալուց հետո ներսումս հուզական փոթորիկ սկսվեց։ Բոլոր «բա որ»-ները մղձավանջի պես պտտվում էին գլխումս։

Բա որ վրաս գործ բացեին։

Բա որ չօգնեի՝ մահանար։

Բա որ չկարողանայի ապացուցել, որ ճիշտ բան էի արել։

Գուցե չարժե՞ր միջամտել։

Ինչու՞ քիթս խոթեցի մի տեղ, որ ինձ չէր վերաբերում։

Ինչու՞ չսպասեցի շտապ օգնությանը։

Ինքս ինձ չէի ներում, չնայած լավ գիտեի՝ ուրիշ կերպ չէի վարվի։ Սիրտս ծանր էր ոչ թե արածիս համար, այլ նրա, թե ինչպես դա ընկալվեց։

Բայց պատմությունն այստեղ չավարտվեց։

Մի քանի օր անց ստացա անսպասելի հրավեր։ Հրշեջները կազմակերպել էին հանդիպում՝ այդ կնոջ նախաձեռնությամբ։ Երբ հասա այնտեղ, նա դիմավորեց ինձ լուռ ժպիտով, ձեռքին՝ գեղեցիկ ծաղկեփունջ։ Նրա աչքերում խոր շնորհակալություն կար։

Նա մոտեցավ, երկար նայեց աչքերիս մեջ և ասաց․

- Փաստորեն դու ինձ նորից կյանք տվեցիր։

Նա կրկնում էր այդ խոսքերը՝ կարծես ուզում էր մաքրել նախորդ շփոթը, վերականգնել արդարությունը։ Այդ պահը պատասխան դարձավ բոլոր «բա որ»-ներին։ Հենց այդտեղ ես վերջնականապես հանգստացա։

Ես հասկացա՝ երբեմն նույնիսկ ճիշտ քայլը կարող է սխալ ընկալվել, բայց մարդ լինելը հենց դա է․ անել այն, ինչ պետք է, նույնիսկ երբ վստահ չես, թե հետո ինչպես կգնահատեն։

Այս տարօրինակ ու հուզիչ դեպքը դարձավ իմ կյանքի ամենաարժեքավոր դասերից մեկը։ Ես չդադարեցի օգնել։ Պարզապես հասկացա, որ իսկական մարդ լինելը նաև ներքին ուժ է՝ ընդունելու կյանքի խառն ու բարդ իրավիճակները։

Նվիրված բոլոր նրանց, ովքեր չեն վախենում մարդ մնալ ամենաբարդ պահին։

Մարի ԳՐԳՈՋԱՅԱՆ

Մեկնաբանություններ