Թրամփը Վենեսուելայի հետ կապված այս «աջաբսանդալը» կազմակերպեց ոչ նավթի համար, ինչը հաճույքով թմբկահարվում է:
(Վենեսուելական նավթի հանույթը կազմում է օրական 1 մլն բարել, ԱՄՆ-ն օրական սպառում է 24 մլն բարել):
Այս գործողությամբ Թրամփը վճարում է իր նախագահ դառնալու պարտքը ԱՄՆ-ի
բանկային կապիտալի տուզերին, որոնք, գաղտնիք չէ, սիոնիստներն են:
Բանն այն է, որ երբ Վենեսուելայի ազգայնացված նավթային ոլորտը Չավեսը հայտարարեց, որ մասնավորեցնում է, ամերիկյան նավթային կոմպանիաները դիմեցին ամերիկյան բանկիրներին՝ վարկավորել իրենց:
Բանկերը, անմիջական վարկավորման փոխարեն, թողարկեցին փոխառության (օբլիգացիա) պարտատոմսեր՝ 50 միլիարդ դոլար անվանական արժեքով:
Բայց և՛ Չավեսը, և՛ հետագայում Մադուրոն այդ ընկերություններին տվեցին միայն երկրի արևելքի նավթային տարածությունները:
Իսկ այդտեղ ծանր նավթն է, արտահանումը՝ խիստ աշխատատար և բարդ:
Չավեսը «շուստրիություն» էր արել՝ ռեկլամել էր երկրի արևմտյան շրջանի թեթև նավթը, բայց իրականում դեմ տվեց ծանր նավթը:
Փոխառությունները մնացին չմարված: Մնացին բանկիրների վզին:
Հիմա այդ փոխառությունները արդեն կմարվեն: Բալաստ դարձած թղթի կտորից կդառնան բանկիրներին ու Թրամփին եկամուտ բերող աղբյուր:
Փորձեք կատարվող ամեն ինչը խախալել, կտեսնեք, թե խախալի գլխին ինչն է մնում։
Սաշա ԱՍԱՏՐՅԱՆ
Հ.Գ․
Բայց չեմ կարծում, թե Թրամփը կշոշափի դրանց բերած օգուտները։