Ադրբեջան անունով արհեստածին պետության բռնապետը մի ձեռքով խաղաղության պայմանագրի թուղթն է թափահարում, մյուս ձեռքով՝ ստորագրում տարատեսակ հայատյաց ծրագրերի ֆինանսավորման թղթի տակ։
Ամենաբարձր մակարդակակով մանկապարտեզներում, դպրոցներում ուշադրությունը հատուկ սևեռում են թշնամու կերպարի վրա։ Այդ կերպարը կերտում են, ոչ ավել-ոչ պակաս, հայից։ Ինչպես իրենց պետությունն է արհեստածին, այնպես էլ՝ պատմությունը, բայց հենց այդ պատմությունով էլ սկսվում է թշնամության գիտական քարոզը։ Ադրբեջանական պատմության մեջ, բոլոր գլուխներում, բոլոր դրվագներում հայն ու Հայաստանը ներկայացվում են որպես թշնամի, որպես վտանգ ներկայացնող, որպես եկվորներ։
Այսօր եկել հասարակություն են խաղացնում, թե բա՝ քաղհասարակության միջոցով ուզում ենք քարոզել խաղաղություն։ Մեկը չկա ասի՝ սկզբում ձեր դասագրքերը վերանայեք, ձեր մանկապարտեզների և դպրոցների միջոցառումների սցենարները վերանայեք, բեմականացումները վերանայեք, որտեղ հային սպшնելը հերոսացվում է։
Հա, ի դեպ, էն մարդասպшն ռամիլին ո՞ր արժանիքի համար եք հերոսացնում։
Կարեն Հովհաննիսյան