Առհասարակ, ինքնախաբեությունը վարկի նման մի բան է` վերցնում ես այսօրվա հանգստության համար, բայց վաղը վճարում ես ապագայիդ հաշվին ու աստղաբաշխական տոկոսներով։
Իսկ հիմա՝ ըստ էության։
Գյումրի քաղաքի գովազդային վահանակների նախընտրական դևիզներին որ նայում եմ (թոշակի բարձրացումից մինչև դեղորայքի էժանացում), հասկանում եմ՝ մեկնարկում է «Հայաստանի հերթական փրկիչների» ցուցահանդես-վաճառքը։
Տեսականին, ինչպես միշտ, «թարմ» է՝ կոստյումները նոր են, բառապաշարը՝ ժողովրդահաճո, հայացքները՝ հայրենասիրությունից խոնավացած։ Իսկ առաջարկվող ընտրական մենյուն հետևյալն է.
-Հին ու «բարի» «նախկիններ»՝ կծու սոուսով:
-Թարմ ու անփորձ «նորեր»՝ անծանոթ համեմունքներով:
-Գործող «փրկիչներ»՝ տակը կպածի համով:
Այս անգամ էլ Ձեր ձայնը, վաճառքից զատ, նաև բարեբար փոխանակվելու է 4 տարվա լավատեսական հեքիաթների, անվճար հույսերի և «մենք կգանք՝ կտեսնեք» խոստումների հետ։
Արդյունքում՝ մեր քաղաքացիներին էլի մնալու է հետևյալը` պահարանից հանել «ամեն ինչ լավ է լինելու» մոդելի վարդագույն ակնոցներն ու հերթական անգամ երևակայել, թե էս մեկը հաստատ «ուրիշ» է։
Էսքան բան:
Արթուր Դավթյան