ՈՒկրաինական պատերազմի առաջին գլոբալ քաղաքական հետևանքը Հավաքական Արևմուտքի ճեղքումն էր: ԱՄՆ-ի և Եվրոպական Միության միջև այսօր անդունդ կա:
Երկրորդ ճեղքումը Եվրոպական Միության ներսում էր, երբ Հունգարիան և Սլովակիան արգելափակեցին Կիևի համար նախատեսվող 90 մլրդ. օգնությունը: Օրբանը և Ֆիցոն բրյուսելյան բյուրոկրատիայի գործելակերպը ենթարկում են անողոք քննադատության:
Երրորդ ճեղքումը հասավ ՆԱՏՕ: Այս դաշինքը այսօր ձերբազատվեց Իրանի դեմ պատերազմից: «Սա մեր պատերազմը չէ»,- ասում են Մակրոնը, Մերցը, Սթարմերը, Մելոնին և մյուս պետական ղեկավարները: Թրամփը հիասթափված է և խոսում է դաշինքի իմաստազրկման մասին: Եթե սրան էլ գումարենք Գրենլանդիայի պաշտպանության համար ռազմական միջոցառումները՝ «ամերիկյան ներխուժման դեմն առնելու» կարգախոսով, ինձ թվում է, որ այս բևեռի մասին կարծիք հայտնելիս կարելի է լուրջ ընկճախտի մեջ ընկնել:
Ի դեպ, նախորդ դարի 50-ականներից սկսած, առաջին անգամ է, որ բրիտանսկան արտաքին քաղաքական վեկտորը հեռանում է ամերիկյան շահերի ընդհանրությունից: Թրամփը առանձնակի հիասթափված է Լոնդոնի այս վարքագծից: Մեր փորձանքագետները դեռ հույս ունեն, որ «запад нам поможет»՝ ինչպես կասեր հայտնի կինոֆիլմի հերոսը:
Գարիկ Քեռյան