Ինձ չի լքում քաղաքական սյուրռեալիզմի զգացողությունը

Նայում եմ թավշյա իշխանավորների գերերջանիկ դեմքերին, և ինձ չի լքում մի տեսակ քաղաքական սյուրռեալիզմի զգացողությունը։

Հատկապես այդ զգացումը ուժեղանում է, երբ ինքս ինձ հարց եմ տալիս՝ իսկ ի՞նչ է մեզ տալիս Վլադիմիր Զելենսկի-ի կամ Մոլդովայի նախագահ Մայա Սանդու-ի այցը։

Դե, Զելենսկու դեպքում ամեն ինչ առանց այդ էլ պարզ է՝ այստեղ մեկնաբանելու բան չկա։

Այդ այցի արձագանքները մենք կլսենք ոչ միայն ռուսներից, այլ նաև իրանցիներից, որոնք, ինչպես հայտնի է, հիշաչար չեն, պարզապես այսօր շատ զայրացած են և ունեն լավ հիշողություն։

Իսկ ահա Մայա Սանդուի այցը բավականին հետաքրքիր է թվում։

Դատեք ինքներդ․ Երևանում է գտնվում Մոլդովայի նախագահը, որը, ինչպես պնդվում է, ընտրվել է լայնածավալ կեղծիքների միջոցով՝ նույն ԵՄ-ի ուղիղ հավանությամբ և հովանավորությամբ։

Սանդուն ընտրվել է Մոլդովայի անկախությունն ու ինքնիշխանությունը «ռուսական սպառնալիքից» պաշտպանելու կարգախոսով։

Այս հռետորաբանությունը «զարմանալիորեն» հիշեցնում է Փաշինյանի թիմի նախընտրական բոցաշունչ ելույթները, բա՞յց... բայց ամենահետաքրքիրը դեռ առջևում է։

Ընտրություններից հետո նույն Մայա Սանդուն հայտարարեց, որ կողմ է Մոլդովայի միացմանը (փաստացի՝ լուծարմանը) Ռումինիայի կազմում, քանի որ, իր կարծիքով, միայն այդպես կարելի է դիմակայել «ռուսական սպառնալիքին»։

Այսինքն՝ Մոլդովայի նախագահը փաստացի հանդես է գալիս իր երկրի անկախության կորստի օգտին՝ այլ պետության կազմում ընդգրկվելու միջոցով։

Լուրջ եմ ասում, կարող եք համացանցում որոնել այդ տիկնոջ արտահայտությունները վերը նշված «ցանկության» մասով։

Եվ ահա այդ կնոջը Երևանում դիմավորում են ծաղիկներով։

Գուցե փորձե՞նք որոշ հետևություններ անել։

Թե՞ կրկին կմնանք հակահայկական քարոզչության «կեղծ գուբեռնիզացիայի» PR ճնշման տակ։

Արման ԱԲՈՎՅԱՆ

Մեկնաբանություններ