Շիրազի «Հուշարձան մայրիկիս» գիրքը տպագրվել է 50 հազար օրինակով և վաճառվել կարճ ժամանակում։ Գուրգեն Մահարին ասել է. «Գիրքը վաճառվում էր այն արագությամբ, ինչպես մատնաքաշ հացը պատերազմի սովի տարիներին»։
Որոշ ժամանակ անց, երբ Շիրազը եկել է Լենինական, մի ծեր կին մոտեցել է նրան ու համբուրել ձեռքը. «Դու իմ Աստվածն ես, որովհետև իմ տղեն 5 տարի ինձ ծերանոց էր տարել, քո «Հուշարձան մայրիկիս» գիրքը կարդացել, ինձ եկել, տուն է տարել: Ես արդեն երկու ամիս քո ընտանիքի համար մոմ եմ վառում»:
Այդ օրը Շիրազը փակվել է սենյակում և անհանգիստ քայլել:
Ինքը ծխող չի եղել, բայց այդ օրը ծխում էր: Վառում էր, կոտրում, վառում, կոտրում, անհանգիստ գնում-գալիս էր սենյակում, ուղեղում չէր տեղավորվում՝ հայ տղամարդն էդ ինչքան պիտի ցածրացած լինի, որ մորն ավելորդ համարի, տանի ծերանոց…
Արամ ԳԵՎՈՐԳՅԱՆ