Պետք է կարողանալ տարբերություն դնել սովորական անգետ աշխատավոր մարդու և ամբիցիոզ ու իրեն երևակայող տգետի միջև, որոնք բոլորովին տարբեր երևույթներ են։
Առաջինը բնական և իր տեղը ճիշտ իմացող ու հարգանքի արժանի մարդն է, իսկ երկրորդն էլ՝ անբնական ու կյանքում իր տեղը չիմացող ողորմելի մեկը, որն անընդհատ փորձում է իր չիմացած բանը սրան-նրան սովորեցնել։
Իսկ հասարակական կյանքում առավել վտանգավորը ուսյալ ու մտասևեռված տգետներն են, որոնց մոտ, Թումանյանի բառերով, ոչ թե գաղափարն է մտնում գլխի մեջ, այլ նրանք իրենց գլուխն են խցկում գաղափարի մեջ։
Պավել Բարսեղյան