Ողջ նախընտրական շրջանում ստորև շարադրվածը լինելու է իմ անփոփոխ ուղենիշը.
Կա միայն մի առաջնահերթ օրակարգային հարց՝ «Մենք կամենո՞ւմ ենք ունենալ Հայրենիք»։ Ընտրությունը քաղաքական ուժերի մեջ չէ, ընտրությունը հենց այս հարցի շուրջն է։ Յուրաքանչյուրը առնվազն պարտավոր է ինքն իրեն ընդամենը հարց տալ՝ արդյո՞ք, հնարավոր է էությամբ բացահայտ հայատյաց քաղաքականություն որդեգրած երկրներին անվերջ զիջումների և հընթացս նոր զորեղ թշնամիներ ձեռք բերելու գնով հասնել խաղաղության, արդյո՞ք դա չի ավարտվելու Երկրի անխուսափելի կործանմամբ։
Իշխող քաղաքական ուժը կարող է արտաքին պարտքի հաշվին հապճեպ կենսաթոշակ բարձրացնել, գայթակղել սոցիալական աջակցության ծրագրերով, բացահայտ խոստումներ շռայլել, կազմակերպել գրավիչ ու գունագեղ զվարճանքներ, նույն պահին մյուս քաղաքական ուժերին հետապնդել արհեստական ընտրակաշառքի «փաստերով», անարգել զրպարտել և այլն։ Բայց այս ամենը արժեք չունի, եթե անկեղծ չեք պատասխանել վերևում շարադրված հարցին։
Մենք ապրում ենք այն ժամանակներում, երբ պետք է փնտրենք ոչ թե իդեալական քաղաքական ուժերի և դեմքերի, տրտնջանք, թե այս կամ այն դեմքը կամ խոսքը կատարյալ չէր, փորձառու չեն, ժպիտը այն չէր և այլն, այլ կատարենք այնպիսի ընտրություն, որի դեպքում միանշանակ կբացառվի Երկիրը վերջնականապես կորցնելու վտանգը։ Սա է առաջնահերթը, մնացյալը քողարկված նկրտումներ են, ընդհուպ՝ ձայների փոշիացման կամ կեղծ ընդդիմության անհարիր տեսքով։
Հ.Գ. Որևէ արտառոց, անգամ զազրելի հանցագործությունների բացահայտման ու քննության խայտառակ ու հիրավի մտահոգիչ փաստերը այս շրջափուլում չպետք է էապես շեղեն վերը նշված առաջնահերթ օրակարգից, քանզի բոլոր այդ խնդիրները, բարեբախտաբար, լուծելի են, եթե ապրենք մեր Երկրում և առանց թելադրանքի տնօրինենք մեր սեփական ճակատագիրը:
Գևորգ Դանիելյան