Ասում են՝ աստղադիտակները նայում են երկնքին։
Բայց Պարիս Հերունունը՝ լսում էր։
Արագածի փեշին նա չկառուցեց պարզապես մետաղի ու բետոնի հսկա։
Նա կառուցեց ականջ։ Ականջ, որ պիտի բռներ տիեզերքի շշուկը։ 6 միլիարդ տարեկան լույսի ձայնը։
Մի դարում, որն աղմկում էր պատերազմներից, վեճերից ու շտապողականությունից, նա ընտրեց լռել ու լսել։
Լսել այն, ինչ մյուսները դեռ չէին լսում։
Միգուցե հենց դա է իսկական գիտնականի առաքելությունը։
Եվ իսկական մարդու։
Սովորել լռել այնքան, որ լսես աշխարհի իրական ձայնը։
Պարիս Հերունի՝ մարդը, ով մեզ սովորեցրեց տիեզերքին ականջ դնել։
Սիրելի Պարիս Հերունի,
Եթե հիմա այստեղ լինեիք,
միգուցե կհարցնեիք.
«Իսկ դուք ի՞նչ եք լսում»։
Մենք դեռ սովորում ենք լռել…
Սովորում ենք այնքան լռել, որ լսենք աշխարհի իրական ձայնը։
Այն ձայնը, որ դուք բռնեցիք Արագածի լանջին։
Խոստանում ենք՝ Ձեր կառուցած ականջը չի խլանա։
Հիմա մենք լսում ենք անլսելին։
Մարի ԳՐԳՈՋԱՅԱՆ