Այնուամենայնիվ, Նոր Հայաստանում կա մի ոլորտ, որն աշխատում է անխափան և ճշգրիտ` շվեյցարական ժամացույցի նման: Դա բնակչության հատուկ սպասարկման ոլորտն է, այլ կերպ ասած` «թաղման» ոլորտը:
Մորգում ամեն ինչ կա: Յուրաքանչյուր տեսակի ծառայություն, դագաղների մեծ տեսականի, քահանաներ, փոս փորողներ, շորեր, ֆոտոնկարներ, ծածկոցներ, ավտոմեքենաներ, ծաղիկներ, սպասարկողներ, սգո սրահներ, հոգեհացի մատուցման համար նախատեսված օբյեկտներ, իրավաբանական օգնություն, շատ արագ աշխատող և գործունյա աշխատակիցներ: Ընդ որում, գների իրական «ճկուն» համակարգ: Այսինքն, մարդ մտնում է մորգ, վճարում է ըստ ունեցած հնարավորությունների և րոպեների ընթացքում, առանց բացառության, բոլոր հարցերը լուծած հեռանում է մորգից:
Նույնը` «Բնակչության հատուկ սպասարկում» ՀՈԱԿ-ում (նախկինում` «թաղման բյուրո»): Այստեղ մահվան վկայականը տրամադրվում է մի քանի րոպեում: Շատ արագ է լուծվում նաև գերեզմանի հատկացման խնդիրը: Ավելին` աշխատակիցները բարեհամբյուր են, գիտակից, իրավաչափ մտքեր են արտահայտում:
Մի խոսքով, ապշած եմ: Նոր Հայաստանում «թաղման ոլորտն» աշխատում է շվեյցարական ժամացույցի նման, իսկ «թաղման բյուրոյի» եկամուտները շարունակում են շեշտակի աճել:
Փաստորեն, Նոր Հայաստանում մարդն արժեք ունի միայն մահից հետո: Արդյո՞ք սա է Նոր Հայաստանի հիմնարար սկզբունքների և կանոնների ամբողջությունը` դոկտրինան:
Կարեն Հեքիմյան