Հայաստանի քաղաքական դաշտի գրեթե ամբողջ «շուկան» նույն հումքից է կերտված

Աշխարհում ոչ այնքան հաճախ է պատահում, որ հարյուրավոր, հազարավոր մարդկանց կյանքը, ճակատագիրը ձախողած ու երկրի ապագան վտանգած «քաղաքական գործիչներին» հաջողվի վերընտրվել և մեկ տեղում ընդհանուր հավաք կազմակերպել, անունն էլ դնել Ազգային ժողով:

Սակայն երբեմն դա տեղի է ունենում։

Սա Հայաստանն է, այստեղ զավեշտների հաճախականությունը բարձր է:

Սկսվել է ապագա քաղաքական դիակների համագումարը։

Նրանք դեռ «կախված» չեն քաղաքական պարանի օղակներից, բերաններից քաղաքական շագանակագույն փրփուր չի հոսում, սև լեզուները դուրս չեն կախված։

Իհարկե, ամեն ինչ հենց դրան է գնում, բայց, «գեղեցիկ կախվելու» և համաժամանակյա հոգեվարքի փոխարեն, նրանք կրկին տարվել են դատարկախոսությամբ։

«Ոսկե հնարավորությունը» կրկին բաց թողնվեց։

Պարանի ճիշտ օճառապատման վարպետության դասի փոխարեն՝ հերթական դատարկ ճառերը, փոխադարձ մեղադրանքներն ու վաղուց անգիր արված դատարկ տեքստերը։

Արդեն պարզ է, որ այս համակարգի վերջին ժամերը լինելու են ավելի մեծ խայտառակություն, քան նրա բոլոր հավաքները միասին վերցրած։ Գեղեցիկ, կազմակերպված և համաժամանակյա ավարտ չի ստացվելու։

Իսկ կարող էին։

Հաջողվե՞ց արդյոք այսօրվա քաղաքական հավաքին որակով զվարճացնել հանրությանը։

Ուղիղ ասենք՝ այնքան էլ ոչ։

Այս քաղաքական համակարգը խելագարված Շահրազադեի նման է․ «գիշերից գիշեր», «համագումարից համագումար», նույն անհեթեթությունն է կրկնում՝ իշխանություն, ընդդիմություն, ժողովրդավարություն, խաղաղություն, բարեփոխումներ, անվտանգություն․․․ Նույն բառերը, նույն դեմքերը, նույն խոստումները։

Այդ ամենից արդեն հոգնել են նույնիսկ նրանց ամենահավատարիմ երկրպագուները։

Բայց մի բան, այնուամենայնիվ, նկատելիորեն աճել է՝ խորհրդարանական գարշահոտության աստիճանը։

Նրանք այլևս նույնիսկ չեն փորձում թաքցնել իրենց հախուռն ատելությունը սեփական հասարակության, քննադատողների, ազգային արժեքների և, ընդհանրապես, այն մարդկանց նկատմամբ, ովքեր համարձակվում են չհամաձայնել իրենց հետ։

Ինչպես միշտ, գտնվելով սեփական «մեծության» ու անսխալականության երազների մեջ, այս հավաքված քաղաքական ամբոխը չի նկատում ո՛չ սեփական գինյոլային բնույթը, ո՛չ էլ այն, թե որքան անեկդոտային է դարձել իր գոյությունը։

Հայաստանի քաղաքական դաշտի գրեթե ամբողջ օրինական «շուկան»՝ պաշտոնների, մանդատների, աշխատավարձերի, արտոնությունների և պետական ռեսուրսների հավակնորդներով հանդերձ, նույն հումքից է կերտված։

Տարբերանշաններն ու դեմքերն են տարբեր, ճառերն են տարբեր։

Բայց նյութը՝ նույնը։

Գևորգ Կարապետյան

Մեկնաբանություններ