Խոսքի արժեզրկումից մինչև արժեքների վերածնունդ. ինչո՞ւ է մեզ անհրաժեշտ հոգևոր արթնացում

Այսօր մեր հասարակությունը ապրում է իր պատմության ամենավտանգավոր փուլերից մեկը, և սա ոչ միայն սոցիալական կամ քաղաքական ճգնաժամ է, այլ հոգևոր ու արժեքային խորացող դեգրադացիա, որտեղ ճշմարտությունն ու սուտը փոխվել են տեղերով, իսկ խոսքը կորցրել է իր քաշն ու սրբությունը։

Երբ խոսքը դադարում է պատասխանատվություն լինելուց, այն վերածվում է զենքի։ Վերջին տարիներին մենք ականատես եղանք, թե ինչպես «հեղափոխության» և փոփոխությունների կեղծ կարգախոսների տակ հասարակության մեջ ներարկվեց ատելություն, բևեռացում և ներքին թշնամանք։ Մարդիկ բաժանվեցին խմբերի, անդունդը միջանձնային հարաբերություններում խորացավ, իսկ ազգային միասնականության հյուսվածքը պատռվեց։

Այս արհեստածին պառակտումը հանգեցրեց մի վիճակի, որը կոչվում է բարոյական հոգնածություն, և մարդը, հոգնելով անվերջ ստից ու հիասթափություններից, դադարեց հավատալ որևէ բարձր արժեքի։ Արդյունքում առաջացավ համատարած ապատիա, անհատը փակվեց իր անձնական կաղապարում, իսկ հանրային գիտակցությունը ենթարկվեց էրոզիայի։

2018-ի իրադարձությունները ցույց տվեցին կարևորագույն մի ճշմարտություն. անհնար է փոխել համակարգը՝ առանց փոխելու մարդու ներաշխարհը։ Արտաքին, ֆորմալ «հեղափոխությունները», որոնք չեն հենվում խորը բարոյական և հոգևոր հիմքերի վրա, ի վերջո, հանգեցնում են ավելի մեծ քաոսի։ Դրանք խոստանում են ազատություն, բայց ծնում են անիշխանություն: Խոստանում են արդարություն, բայց բերում են բարոյական ամբարտավանություն։

Մենք կորցրինք մեր ներքին կողմնացույցը։ Մշակույթը, կրթությունը, ավանդույթն ու պատասխանատվությունը մղվեցին երկրորդ պլան՝ տեղը զիջելով մակերեսային պոպուլիզմին և րոպեական էմոցիաներին։ Երբ ազգը կորցնում է իր հոգևոր հենասյուները, նա դառնում է դյուրաբեկ՝ ինչպես ներսից, այնպես էլ արտաքին սպառնալիքների առջև։

Այսօր մեզ անհրաժեշտ է ոչ թե հերթական քաղաքական ցնցում կամ իշխանափոխություն, այլ իրական հոգևոր հեղափոխություն: Արթնացում, որը սկսվում է յուրաքանչյուրիս ներսում։

Ազգի վերածնունդը չի սկսվում հրապարակներից, այն սկսվում է մեր մտքերից, մեր ընտանիքներից և մեր արժեքներից։ Եթե մենք չկարողանանք հաղթահարել մեր ներսի հոգևոր ջլատվածությունը, ոչ մի արտաքին ուժ մեզ չի փրկի։ Իսկ եթե գտնենք ուժ՝ վերանայելու մեր ընթացքը և վերագտնելու մեր հոգևոր կորիզը, ապա ոչ մի ճգնաժամ անհաղթահարելի չի լինի։

Եվ ուրեմն, ընտրությունը մերն է՝ մնալ հոգևոր անկման հանդիսատե՞ս, թե՞ դառնալ ազգային վերածննդի կերտողը։

Հայկ Մովսիսյան

Մեկնաբանություններ