Երախտագիտության «աղոթքներ»՝ դեղնած թղթերին
09.09.2026 | 12:33
(կամ՝ «ջերմության» տոհմական դպրոցը՝ ընդդեմ «փողակենտրոն» համակարգի)
Ամփոփելով բժիշկներ Աշոտ և Արամ Սարգսյաններին նվիրված հոդվածաշարը․․․
Գրականագետներն ու հանրալեզվաբանները (սոցիոլինգվիստները) վաղուց են արձանագրել դառը ճշմարտությունը․ էպիստոլյար (նամակագրական) ժանրը ժամանակակից աշխարհում ապրում է իր խոր ծերությունն ու գրական մայրամուտը։
Թվային աղմկոտ, «սմարթֆոնային» դարում, երբ մարդկային էմոցիաները տեղավորվում են սառնասիրտ «սմայլիկների» ու կարճ SMS-ների մեջ, հուզաթաթավ ձեռագիր նամակն ու երախտիքի՝ թղթին հանձնված տողը դարձել են գրեթե թանգարանային հազվագյուտություն։
Սակայն դեռևս հանդիպող բացառիկ դեպքերն են, որ, ժամանակ առ ժամանակ, կենդանության նոր շունչ ու հոգի են հաղորդում, կարծես, մայրամուտ ապրող այդ վեհ ժանրին։
Առավել ևս, երբ գիր դարձած խոսքը ծնվում է հիվանդանոցային պալատում, որտեղ մարդը մտնում է տագնապով, վախով ու ցավով, իսկ դուրս գալիս՝ վերագտնված կյանքով, հույսով ու խաղաղությամբ։ Այդ պահին վերցնել գրիչն ու դողդոջուն կամ վստահ ձեռքով թղթին հանձնել հոգու արձագանքը՝ պարզապես «շնորհակալություն» չէ․ դա էպիստոլյար մշակույթի վերածնունդն է՝ վերածված երախտագիտության աղոթքի։
Սարգսյանի աշխատասենյակում պահվող այդ ձեռագիր էջերը բժշկական գիտության թերևս ամենաազնիվ, ամենաիրական ու անեղծ «դիպլոմներն» են։ Դրանք պաշտոնական կնիքներով ոսկեզօծ թղթեր չեն, այլ բազմաթիվ բուժառուների՝ ապաքինված հոգիների ու մայրացած կանանց կենդանի վկայությունները․
*«...24.06.2021թ. երեխայիս առողջական վիճակի պատճառով հաճախեցինք «Գրիգոր Նարեկացի» բժշկական կենտրոն... Մեզ դիմավորեցին շատ հոգատարությամբ և ջերմությամբ... Հպարտ ենք, որ ունենք այսպիսի բանիմաց և վստահելի մասնագետներ» (Շահնազարյան Ա․)։
* «...10.04.2022թ. Ես իմ խորին շնորհակալությունն եմ հայտնում... գինեկոլոգիական բաժանմունքի բժիշկներ Աշոտ, Արամ Սարգսյաններին...» (Արմենուհի Խելոյան)։
*«...30.05.2021թ. Շնորհակալություն այսչափ ջերմ մթնոլորտի համար, որը շատ կարևոր է յուրաքանչյուր հիվանդի համար» (Ֆլորա Մովսիսյան)։
*«...Գոհ եմ ձեր այսչափ ջերմ, հոգատար վերաբերմունքի համար» (Անահիտ Բարսեղյան)։
Եվ վերջապես՝ հեղինակային գրքի մակագրության վրա դրված սրտաբուխ խոսքը․ «Իմ սիրելի Աշոտ Ամիրբարիչ Սարգսյանին՝ հրաշալի մարդուն և բազմավաստակ բժշկին, նաև իր որդուն՝ իմ բուժող բժիշկ Արամ Աշոտիչին... Խորին երախտագիտությամբ, սիրով և ջերմ բարեմաղթանքներով...» (Շամիրամ Վարդերեսյան)։
ՈՒշադրություն դարձրեք․ հիշատակված և մնացած բոլոր գրառումներում առկա է մեկ ընդհանուր, կարմիր թելով ձգվող բառ՝ «ՋԵՐՄՈՒԹՅՈՒՆ»։
Ժամանակակից, չոր, փողակենտրոն ու բյուրոկրատացված առողջապահական համակարգում, որտեղ հիվանդին հաճախ նայում են որպես «հերթական դեպքի», Սարգսյանների տոհմական դպրոցը պահպանել է ամենակարևորը՝ մարդկային հոգին ու դեմքը։
Հենց այս կետում է, որ նախորդ երկու հրապարակումներում մեր քննարկած բարոյական փիլիսոփայությունը, Հիպոկրատի երդման խորհուրդն ու «քարահատման» վարպետությունը դուրս են գալիս տեսական տիրույթից, զրկվում վերացականությունից և դառնում շոշափելի, կենդանի իրականություն։
Երբ որդին՝ Արամը, անմնացորդ խոնարհվում է հոր՝ Աշոտ Ամիրբարովիչի վասն վարպետության առջև, դա պարզապես տոհմային հարգանքի դրսևորում չէ․ դրանից առաջին հերթին շահում է բուժառուն։ Երբ վիրահատարանում կողք կողքի կանգնում են ավագի անսխալական փորձառությունն ու երիտասարդի էներգիան, երբ երկու սերունդ միասին են կրում մարդկային կյանքի պատասխանատվությունը, ծնվում է այն բացարձակ ու անսասան վստահությունը, որն ապաքինում է դեռ նշտարի հպումից առաջ։
Եվ հենց այդ անդորրն է ստիպում տագնապը հաղթահարած մարդկանց վիրահատությունից հետո վերցնել գրիչն ու հոգու թելադրանքով թղթին հանձնել․ «Հպարտ ենք, որ ձեզ նման բժիշկներ ունենք»։
Այս և մյուս ձեռագիր էջերը լռեցնում են բոլոր կասկածները։ Դրանք անառարկելիորեն ապացուցում են, որ իսկական Վարպետությունն ու որդիական արժանապատիվ շարունակությունը ոչ թե ժամանակավոր մեդիա-փուչիկներ են, այլ ամենօրյա, ծանր, բայց վեհագույն առաքելություն։
Բժիշկ Աշոտ Սարգսյանի կերտած բարոյական բարձրագույն չափանիշն այսօր հուսալի ու վստահ ձեռքերում է․ որդին՝ Արամ Սարգսյանը, քայլում է նույն անաղարտ ու արժանապատիվ ուղիով։ Իսկ այդ վերելքի լավագույն վկայագիրը ոչ թե պատերից կախված պաշտոնական շնորհակալագրերն են, այլ մարդկանց սրտերում և այս ձեռագիր, դեղնած թղթերում անջնջելիորեն դրոշմված անկեղծ սերն ու երախտագիտությունը։
Փիրուզա ՄԵԼԻՔՍԵԹՅԱՆ
Հեղինակի նյութեր
Մեկնաբանություններ
Ասում են...
.
.
-
Ասում են… Հայաստանում կրկին հակառուսական կեղծ և Արևմուտքի կողմից կառավարելի ալիք է ստեղծվել, թե ՀԱՊԿ-ը մեզ չօգնեց, և ՀԱՊԿ-ից պետք է դուրս գանք։ Նշում են նաև, թե Ռուսաստանը Հայաստանին անհուսալի դաշնակից է
-
Ասում են… Նա Ռուսաստանի բացահայտ թշնամի է, որը, մինչև որոշակի պահը, իշխանության գալով ստիպված էր քողարկել իր մտադրությունները, իր նպատակները։ Մենք թույլ տվեցինք մեզ «մոլորեցնել» հույսերով, թե ինչ-որ կերպ դա կանցնի-կգնա, բայց այդպես չեղավ
-
Ասում են… Հայաստանն իսկապես կատարել է իր աշխարհաքաղաքական ընտրությունը՝ դեմքով շրջվելու դեպի Եվրոպա։ Մենք չենք կարող գործել այնպես, կարծես դա գոյություն չունի։ Մենք՝ ֆրանսիացիներս, պետք է ընդունենք այդ ընտրությունը և հավատարիմ լինենք դրան
-
Ասում են… Զարմանալի է՝ Թրամփն ասաց, որ ոչ ոք իրեն չի ասել՝ Իրանը կարող է փակել Հորմուզի նեղուցը։
Յուրաքանչյուր ռազմական խաղային տեսության ժամանակ, որին ես մասնակցել եմ, առաջին բանը, որ մենք ենթադրել ենք, այն էր, որ Իրանը դա կանի
-
Ասում են… Հնարավոր չէ որևէ գերտերության թիկունքում գործարքներ կնքել, որոնց մասին ամենայն մանրամասնությամբ տեղյակ չլինեն մյուս գերտերությունները: Բոլոր գերտերություններն էլ տիրապետում են հետախուզական այնպիսի հզոր հնարավորությունների, որ փոքր երկրները հազիվ թե կարողանան նրանցից որևէ գաղտնիք թաքցնել
-
Ասում են… Ի տարբերություն Արևմուտքի, որը կոչ է անում Հայաստանին կրճատել Ռուսաստանի հետ իր հարաբերությունները, մենք չենք խոչընդոտում Հայաստանի առևտրատնտեսական կապերի զարգացմանը այլ երկրների, այդ թվում՝ ԱՄՆ-ի և ԵՄ-ի հետ
-
Ասում են… Պետք է անկեղծորեն խոստովանել, որ ընդդիմադիր կուսակցությունների միջև ամիսներ շարունակ ընթացող բանակցությունները ոչ մի համաձայնության չեն հանգեցրել: Այդ պարագայում, պառակտված ընդդիմությանը միավորելու միակ կարող ուժը Սամվել Կարապետյանն է
-
Ասում են… Իրանի հետ հարաբերությունները Հայաստանի համար այլընտրանք չունեն այդ հարաբերությունները կենսական նշանակություն ունեն թե՛ Հայաստանի, թե՛ Իրանի համար, և այս իրողությունը պետք է հասկացնել արևմտյան գործընկերներին
-
Ասում են… Բաքուն դատապարտեց Լեռնային Ղարաբաղի հայ բնակչության ինքնորոշման իրավունքը, որը դրսևորվեց Խորհրդային Միության փլուզման ժամանակ։ Դա բռնություն էր, դատաստան, ոչ թե դատավարություն
-
Ասում են… Վստահ ենք, որ Հարավային Կովկասի երկրները, այդ թվում՝ Հայաստանը, հասկանում են, որ Բրյուսելի և Վաշինգտոնի ենթադրաբար բարի մտադրությունների հետևում թաքնված են սառը հաշվարկներ
-
Ասում են… Իրանի ուրանի պաշարների ոչնչացման և զրոյական հարստացմանն անցնելու ԱՄՆ պահանջներն անիրատեսական են։ Հրթիռային ծրագրի և դաշնակիցներին սատարելու վերաբերյալ պայմանները քննարկման ենթակա չեն։
Իրանը չի ենթարկվի դրսից պարտադրված թելադրանքին։ Մենք անկախ երկիր ենք և ինքներս ենք որոշում մեր ուղին
-
Ասում են… Մեզ բացարձակապես չի վերաբերում այն, ինչ կատարվում է Գրենլանդիայի հետ։ Բայց մենք Միացյալ Նահանգների հետ նմանատիպ հարցեր լուծելու փորձ ունենք:
19-րդ դարում, կարծեմ՝ 1867 թվականին, ինչպես գիտենք, Ռուսաստանը վաճառեց Միացյալ Նահանգներին, իսկ Միացյալ Նահանգները մեզնից գնեց Ալյասկան
-
Ասում են Մենք գիտեինք, որ կանոնների վրա հիմնված միջազգային կարգի պատմությունը մասամբ կեղծ էր։ Որ ուժեղագույններն իրենց կազատեն պարտավորություններից այն ժամանակ, երբ ճիշտ համարեն։ Որ առևտրային կանոնները կիրառվում էին անհամաչափորեն։ Եվ որ միջազգային իրավունքը կիրառվում էր տարբեր խստությամբ՝ կախված մեղադրյալի կամ զոհի ինքնությունից
-
Ասում են… Այս պահին մենք ապրում ենք մեր պատմության ամենածանր փուլերից մեկը: ՈՒկրաինայի վրա ճնշումը հիմա առավելագույնն է։ ՈՒկրաինան կարող է կանգնել չափազանց բարդ ընտրության առաջ` կա՛մ արժանապատվության կորուստ, կա՛մ հիմնական գործընկերոջ հնարավոր կորուստ։ Կա՛մ բարդ 28 կետերի ընդունում, կա՛մ անչափ ծանր ձմեռ
-
Ասում են… Ինչո՞ւ մենք 2020 թվականին այդ պատերազմը չկանխեցինք։ Չէ՞ որ կարող էինք կոշտ զգուշացնել Ադրբեջանին, որ ուժային լուծում թույլ չենք տա։ Եվ ոչինչ էլ չէր լինի
Տարածաշրջանային
«Թուրքիայի բարեկամը կշահի, իսկ նրա նկատմամբ թշնամանք տածողը՝ կկորցնի»
Ես չեմ գրում սոցցանցերում երկար տեքստեր, բայց էսօր խախտում եմ այդ "ավանդույթը" ․․․ Եթե Թուրքիայի այսօրվա արտաքին քաղաքականությամբ հետաքրքրված եք, ապա հետաքրքրիր կլինի այս վերլուծությունը․Այսօր՝ սեպտեմբերի 7-ին, Թուրքիայի նախագահ Ռեջեփ Թայիփ Էրդողանի ելույթից առանձին հատվածներ բավական արագ տարածվեցին հայկական տեղեկատվական և սոցիալական մեդիայում...
