Ֆրանսիայի նախագահ Էմանուել Մակրոնը հանդես է եկել ազգին ուղղված ուղերձով՝ խոստանալով պատասխանատվության ենթարկել ջարդարարությունների մասնակիցներին և վնասի հատուցում պահանջել նրանցից, ովքեր մասնակցել են խանութների թալանին և շենքերի ավերմանը: Միևնույն ժամանակ նա ընդունել է, որ անկարգություններով ուղեկցված բողոքների ֆոնին քաղաքացիների մտահոգությունները, կապված կյանքի թանկացման և վառելիքի գների աճի հետ, հիմնավոր են։               
 

Ձայն, որին չկարողացան լռեցնել

Ձայն, որին չկարողացան լռեցնել
23.10.2026 | 12:21

Ինչպե՞ս պատահեց, որ մի մարդ, որի ձայնը լռեց, դարձավ մի ժողովրդի ամենաանլռելի ձայներից մեկը։
Որովհետեւ Կոմիտասի երգը միայն իրենը չէր։
Նա չէր հորինել այն ցավը, որ երգում էր։ Այդ ցավը կար մեր ժողովրդի պատմության մեջ, պանդուխտի ճանապարհին, մոր օրորոցայինում, հողի հետ աշխատող մարդու հոգնած ձեռքերում։ Կար հարսանիքի ուրախության մեջ ու բաժանման լուռ արցունքում։ Կար մի ժողովրդի կյանքում, որը դարեր շարունակ և՛ սգացել էր, և՛ երգել։
Կոմիտասը կարողացավ լսել այդ ամենը։
Լսել ու հասկանալ, որ սովորական թվացող ժողովրդական երգի մեջ մի ամբողջ աշխարհ է ապրում։ Մի ժողովրդի հիշողություն, որին ոչ ոք իրավունք չունի զրկելու իր ձայնից։
Նա հավաքեց այդ երգերը, ուսումնասիրեց, մաքրեց պատահական շերտերից ու բացեց դրանց ներքին գեղեցկությունը։ Եվ երբ դրանք հնչեցին նրա միջոցով, մենք կարծես առաջին անգամ ճանաչեցինք ինքներս մեզ։
Բայց Կոմիտասի ճակատագիրը մեզ չխնայեց։
1915 թվականը խլեց նրանից իր ժողովրդի աշխարհը՝ մարդկանց, ընկերներին, մշակույթի այն կրողներին, որոնց ձայներից ծնվում էր իր երաժշտությունը։ Նա վերապրեց ցեղասպանության սարսափը, բայց հոգեկան ծանր ապրումներից հետո այլևս չկարողացավ վերադառնալ նախկին կյանքին։
Մարդը, որն իր կյանքը նվիրել էր երգին, երկար տարիներ լռեց։
Եվ հենց այստեղ է Կոմիտասի պատմության ամենացավոտ հակասությունը։
Նրա լռությունը դարձավ մեր պատմության մի մասը, բայց չդարձավ նրա երգի վերջը։
Որովհետև երգը, որ նա փրկել էր մոռացումից, արդեն իրենից մեծ էր։ Այն ապրում էր մարդկանց հիշողության մեջ, պահպանված նոտաներում, գրառումներում, ձայնի ու շնչի մեջ։ Ապրում էր նրանց մեջ, ովքեր շարունակում էին երգել ու լսել։
Կոմիտասը չէր կարող իմանալ, թե քանի սերունդ դեռ պիտի լսի իր երգերը։ Չէր կարող իմանալ, որ իր «Կռունկը» մի օր պիտի հնչի նաև նրանց սրտերում, ովքեր երբեք չեն տեսել այն աշխարհը, որտեղից ծնվել էր այդ երգը։
Եվ հենց սա է իսկական արվեստի հրաշքը։
Արվեստագետը հեռանում է, իսկ նրա ստեղծածը շարունակում է ապրել մարդկանց մեջ՝ երբեմն ավելի երկար, քան ապրում է նրանց հիշողությունը։
Կոմիտասի երգերում մենք լսում ենք ոչ միայն անցյալը։ Լսում ենք մարդու՝ իր ցավից չկործանվելու կարողությունը։ Լսում ենք կարոտ, որ չի մարում, սեր, որ չի անհետանում, և գեղեցկություն, որը չի հանձնվում պատմության դաժանությանը։
Ամեն անգամ, երբ նրա երգը հնչում է, նրա լռությունը մի պահ նահանջում է։
Եվ մենք հասկանում ենք՝ մարդուն կարելի է զրկել ձայնից, բայց անհնար է լռեցնել այն ամենը, ինչ նա հասցրել է արթնացնել ուրիշների հոգում։
Կոմիտասը չվերադարձավ իր երգերին։
Նրա երգերը վերադարձան մեզ։
Եվ քանի դեռ մենք լսում ենք դրանք, Կոմիտասի լռությունը վերջակետ չէ։
Այն ընդմիջում է մի երգի մեջ, որը դեռ շարունակվում է։

Մարի ԳՐԳՈՋԱՅԱՆ
Դիտվել է՝ 146

Մեկնաբանություններ