Ե՞րբ պետք է մեր գավառական ուղեղին հասնի, որ աշխարհաքաղաքական գործերում որևէ մեկի «բարոյական պարտք»-ը մյուսի հարաբերությունների բալանսների ու դիսբալանսների մեջ չի մտնում և չի էլ կարող մտնել։
«Բարոյական պարտք»-ի նման հասկացությունները թույլերին մանիպուլացնելու նպատակ ունեն, որոնց մրցակցային գոյապայքարում որպես գործիք և ռեսուրսների աղբյուր օգտագործում են ավելի ուժեղները։
Մի՞թե տարբեր կալիբրի թույլերի համար դաս չէ Ուկրաինայի ներկա վիճակը, որը ԽՍՀՄ-ը քանդվելու ժամանակ ուներ 52 միլիոն ուսյալ ու կրթված բնակչություն, հզոր արդյունաբերություն, ռեսուրսներ, գիտություն և այլն, բայց աշխարհաքաղաքական գլոբալ խաղում դարձավ խաղալիք, իսկ հիմա էլ, սպասվող բանակցային պրոցեսում, կդառնա որպես պարզ մանրադրամ։
Հսկայական երկիրը նույնիսկ բանակցող կողմ չի, նույնն էլ՝ Եվրոպան, որը, ցայտնոտի մեջ հայտնվելով, ուզում է որևէ ձևով խառնվել բանակցային պրոցեսին, և դա միայն այն պատճառով, քանի որ ինքը չնայած խոշորամասշտաբ, բայց նաև հարաբերականորեն թույլ խաղացող է։
Աշխարհաքաղաքական մեծ ցնցումների ու տեղաշարժերի ժամանակ բոլոր տեսակի գաղափարախոսությունները մոռացվում են, և ամեն ինչ որոշվում է գերհզորների ուժային պրագմատիզմով, որն էլ այդ նույն հզորներին հասկանալի միակ լեզվամիջոցն է։
Թույլերին ու միամիտներին էլ այդ պրոցեսում խոսք չի հասնում, քանի որ նրանք այդ լեզուն պարզապես չգիտեն։
Պավել Բարսեղյան