Ատլանտիդայի Տիտանիկը, որը հանգրվանեց Արարատին
27.10.2026 | 12:34
Հարյուր տարի նա տապան էր կառուցում փոշու մեջ։
133 մետր երկարություն։ Առանց քթի, որ կտրի ալիքը։ Ուղղակի արկղ։ Սնդուկի պես, որի մեջ պահում են ամենաթանկը։
Եվ սա է զարմանալին՝ գիտնականները ստուգել են։
1993-ին երեք ինստիտուտ՝ Կորեայում, Ամերիկայում և Անգլիայում, Աստվածաշնչի չափերը մտցրեցին սուպերհամակարգիչ։ 300 կանգուն երկարություն՝ 133,5 մետր։ Հարաբերությունը՝ 6-ը 1-ի։
Համակարգիչը 30 մետրանոց ալիքներով փոթորիկ ստեղծեց։ Ցանկացած ժամանակակից նավ կշրջվեր և կկոտրվեր։ Իսկ այս արկղը՝ ոչ։ 133 մետրն իդեալական թիվ է։ Ավելի կարճ՝ կշրջվի, ավելի երկար՝ կկոտրվի։
Տախտակները խեժոտ ծառից են, որը ջուր չի ներծծում։ Եվ ամեն տախտակ նա կնքեց ներսից ու դրսից։ Պատմության մեջ առաջին կոմպոզիտը։
Ներսում՝ երեք հարկ։ Ոչ թե սենյակներ, այլ բջիջներ՝ մեղրախորիսխի պես։
Վերևում՝ ոչ թե պատուհան, այլ ճեղք՝ ամբողջ տանիքի եզրով, որպեսզի լույսը միայն երկնքից գա։
Եվ մի դուռ։ Մեկը՝ ամբողջ աշխարհի համար։ Երբ բոլորը մտան, դուռն ինքը չփակեց. դրսից փակեցին, կնքեցին։
Հետո երկինքն ընկավ երկրի վրա։ Քառասուն օր այս Տիտանիկն առանց ղեկի ուղղակի կանգնած էր ջրի վրա։
Եվ յոթերորդ ամսին նա դիպավ քարին։ Չհանգրվանեց։ Դիպավ։
Արարատ։ Որտեղ օդը վերջանում է։ Որտեղ ձյունը երբեք չի հալվում։ Քարտեզի եզրը։ Հին աշխարհի վերջը։
Կանգնեց լեռների վրա՝ այնպիսի բարձրության վրա, որտեղ թռչուններն էլ չեն թռչում։
Եվ մարդը բացեց դուռը, որն ինքը չէր փակել։ Ելավ քարի վրա և կառուցեց ոչ թե տուն, այլ զոհասեղան։ Եվ Աստված կնքեց արդեն ոչ թե արկղը, այլ երկինքը՝ ծիածանով։
Իսկ այս պատմության ամենասարսափելին այն է, որ Աստված մեկ անգամ ասաց՝ կառուցի՛ր արկղ, տվեց չափերը, ասաց՝ ջրհեղեղ է լինելու, ու լռեց 120 տարի։ Ոչ մի խոսք, ոչ մի հրաշք՝ օգնության համար։ Հարյուր տարի ձեռքերը կոշտացած, իսկ երկնքում՝ ոչ մի ամպ։ Մարդիկ ծիծաղում էին՝ ծերուկը նավ է կառուցում անապատում։ Աստված լռում էր։ Նա լռում էր ոչ թե նրա համար, որ լքել էր, այլ նրա համար, որ գծագիրն արդեն տրված էր։ Հիմա քո հերթն է կառուցել։
«Էթիկական Անհատապաշտություն» ՖԲ էջից
Մեկնաբանություններ