Լևոն Շանթի անունը մեզ համար առաջին հերթին կապվում է թատրոնի հետ։ «Հին աստվածները» պիեսը կարդացել է գրեթե յուրաքանչյուր հայ ուսանող, իսկ նրա երկերի հերոսների անունները դարձել են հասարակական անուններ։ Սակայն ինձ համար ավելի հետաքրքիր է մեկ այլ հարց. ի՞նչ է կատարվում գրողի հետ, երբ հայրենիքը վերջապես ունենում է պետականություն, և նա հայտնվում է խորհրդարանի նիստերի դահլիճում։ Շանթի կյանքն ուղիղ պատասխան է տալիս այդ հարցին, թեև հասանելի աղբյուրներն այդ պատասխանի մասին սակավ են խոսում։
Կոստանդնուպոլսից՝ Եվրոպա
Լևոն Շանթը (իսկական ազգանունը՝ Նահաշպետյան, ապա հոր՝ Սեղբոսի անունով՝ Սեղբոսյան) ծնվել է 1869 թվականի ապրիլի 6-ին Կոստանդնուպոլսում՝ գորգի վաճառականի ընտանիքում։ Վաղ հասակում զրկվելով ծնողներից՝ նա ծանր մանկություն է ունեցել։ Նախնական կրթությունը ստացել է Սկյուտարի ճեմարանում, 1884–1891 թվականներին սովորել է Էջմիածնի Գևորգյան ճեմարանում, իսկ 1892–1899 թվականներին ուսանել է Լայպցիգի, Յենայի և Մյունխենի համալսարաններում՝ մասնագիտանալով մանկավարժության ու հոգեբանության ոլորտում։
Վերդառնալով հայրենիք՝ նա դասավանդել է տարբեր կրթօջախներում, այդ թվում՝ Գայանյան օրիորդաց դպրոցում, Երևանի թեմական դպրոցում, Կենտրոնական և Եսայան վարժարաններում։ 1890-ական թվականներին նա արդեն հրատարակել էր բանաստեղծություններ և «Լերան աղջիկը» պոեմը, իսկ 1906–1907 թվականներին ակտիվորեն մասնակցում էր Թումանյանի «Վերնատուն» գրական շրջանակին։ Նրա գլուխգործոցը՝ «Հին աստվածները», լույս է տեսել Պոլսում 1912 թվականին, իսկ «Եսի մարդը» պիեսը թվագրվում է 1904 թվականով։ Նա հայերեն է թարգմանել նաև Հենրիկ Իբսենի «Ժողովրդի թշնամին» դրաման։
1919 թվական. վերադարձ և պետական գործունեություն
1915 թվականից Շանթն ապրում էր Եվրոպայում, սակայն 1919 թվականին վերադարձավ Հարավային Կովկաս։ Նա Հայ հեղափոխական դաշնակցության (ՀՀԴ) անդամ էր, և հենց այդ կուսակցությունն էր 1918 թվականի մայիսի 28-ին ստանձնել երկրի օրենսդիր ու գործադիր իշխանությունը՝ հռչակելով Հայաստանի Առաջին Հանրապետությունը։
Պատմական աղբյուրները նրա պետական պաշտոնների վերաբերյալ որոշակիորեն տարբեր տվյալներ են հաղորդում։ Ըստ մի վավերագրի՝ նա դեռ 1918 թվականին զբաղեցրել է Հայաստանի խորհրդի փոխնախագահի պաշտոնը։ Մեկ այլ աղբյուր նշում է, որ 1919 թվականին նա ընտրվել է խորհրդարանի փոխնախագահ։ Հանրապետության խորհրդարանի ղեկավարության մասին արխիվային նյութերում նշվում են նրա պաշտոնավարման հստակ ժամկետները՝ 1919 թվականի օգոստոսի 1-ից մինչև 1920 թվականի դեկտեմբերի 2-ը։
1920 թվական. մոսկովյան պատվիրակությունը
Այս շրջանի պետական գործունեությունից առավել հայտնի է մեկ առանցքային դրվագ։ 1920 թվականին՝ Ադրբեջանի խորհրդայնացումից (ապրիլի 28) հետո, Հայաստանի պաշտոնական պատվիրակությունը՝ Լևոն Շանթի գլխավորությամբ, մեկնեց Մոսկվա՝ Խորհրդային Ռուսաստանի ղեկավարության հետ բանակցելու։ Աղբյուրները ժամանակագրությունը տարբեր են նշում. մեկում մատնանշվում է մայիսը, մյուսներում՝ նույն տարվա ամառը։ Այս առաքելության վերաբերյալ կարող ենք արձանագրել հետևյալը. հանրապետության ղեկավարությունը որպես գրող և մանկավարժ մեծ հեղինակություն վայելող մարդուն վստահեց այդ օրերի ամենադժվար ու պատասխանատու դիվանագիտական առաքելություններից մեկը։
Խորհրդայնացումը և բանտարկությունը
1920 թվականի դեկտեմբերին Հայաստանի խորհրդայնացումից հետո Շանթը բոլշևիկների կողմից ձերբակալվեց և բանտարկվեց Երևանի բերդում։ 1921 թվականի Փետրվարյան ապստամբության շնորհիվ նա ազատ արձակվեց և գաղափարակից ընկերոջ՝ Նիկոլ Աղբալյանի հետ ստիպված եղավ լքել Հայաստանը։
Տարագրություն. «Համազգայինն» ու Ճեմարանը
1921 թվականից սկսած Շանթն ապրել է վտարանդիության մեջ՝ Իրանում, Ֆրանսիայում և Եգիպտոսում՝ անդադար զբաղվելով ուսուցչությամբ ու գրական աշխատանքով։ 1928 թվականի մայիսի 28-ին Կահիրեում հիմնադրվեց «Համազգային հայ կրթական և հրատարակչական ընկերությունը» (այժմ՝ Համազգային հայ կրթական և մշակութային միություն)։ Հիմնադիրների շարքում էին Համո Օհանջանյանը, Լևոն Շանթը, Նիկոլ Աղբալյանը, Գասպար Իփեկյանը և Ստեփան Եսայանը։
Հետագայում Լիբանանի մայրաքաղաք Բեյրութում հիմնադրվեց Հայ ճեմարանը (որը հետագայում ստացավ բարերար Նշան Փալանճյանի անունը)։ Շանթը հաստատվեց Բեյրութում (1928 կամ 1929 թվականին) և ստանձնեց Ճեմարանի տնօրինությունը։ Այս տարիներին նա կազմեց հայոց լեզվի քերականության դասագրքեր, հեղինակեց գրականագիտական, մանկավարժական, հոգեբանական ու պատմագիտական արժեքավոր աշխատություններ։
Լևոն Շանթը կնքեց իր մահկանացուն 1951 թվականի նոյեմբերի 29-ին Բեյրութում։ Ի պատիվ մեծանուն գործչի՝ ներկայումս Երևանում նրա անունով է կոչվում թիվ 4 հիմնական դպրոցը։
Ամփոփում
Շանթն այն եզակի գրողներից է, ում կյանքը ներդաշնակորեն ընդգրկեց երեք տարբեր առաքելություններ՝ թատերագիր, պետական գործիչ և տարագրության մեջ հայապահպան կրթության հիմնադիր։ Եթե դիտարկենք այս երեք դերերը մեկ ամբողջության մեջ, ապա ակնհայտ է դառնում, որ նրա կյանքի հիմնական առանցքը մանկավարժությունն էր։ Նա կրթությամբ հոգեբան էր, նրա գործունեությունը մշտապես կապված էր դպրոցի հետ, և այն, ինչ նա արեց Բեյրութում, հայրենիքի դռները ստիպողաբար իր առջև փակվելուց հետո նրա մեծագույն առաքելության տրամաբանական շարունակությունն էր։
«Dzainarar - Ձայնարար»-ի ՖԲ էջից