Աշնան այս օրերի մեջ մի տեսակ անհաստատ, անցողիկ բան կա: Թվում է, ամեն ինչ այնպես է, ինչպես միշտ, բայց ներքին զգացողությունը համառորեն մղում է այն մտքին, որ ժամանակը մոլորվել է երկու կետերի միջակայքում, ու չկա ամբողջականության մեջ հաստատուն այն եզերքը, որի վրա կարելի է կանգնել ամուր ոտքերով: Աշունը դյուրահավատ է դարձնում, կասկածամտության ամպերից թերասացության անձրևն է տեղում, և օրերը կարճանում են մինչև ամայություն:
Գույները խտանում են, հույզերը խտանում են, սպասումը խտանում է…
Հովիկ Չարխչյան