Բավական է հրեշի դեմքով աթոռ բարձրացնել՝ ամիսներով կառուցված կերպարից ոչինչ չի մնում
29.10.2026 | 19:04
Մարդու իրական նկարագիրը հաճախ բացահայտվում է այն պահին, երբ նա կորցնում է ինքնատիրապետումը։ Այդ պահին այլևս չեն օգնում ո՛չ դասընթացները, ո՛չ քաղտեխնոլոգների խորհուրդները, ո՛չ էլ խնամքով մշակված խոսքն ու կեցվածքը։ Բավական է հրեշի դեմքով աթոռ բարձրացնել՝ այն քաղաքական ընդդիմախոսի վրա նետելու համար, և ամիսներով կառուցված կերպարից ոչինչ չի մնում։
Այսօր Ազգային ժողովում հենց այդպիսի բացահայտման օր էր։
Սադրանքի պատասխանատվությունը միշտ սադրողինն է։ Դիմացինին հետևողականորեն վիրավորելն ու նվաստացնելը, իրավիճակը բախման հասցնելը, ապա նրա արձագանքով սեփական վարքն արդարացնելը քաղաքական ցինիզմ է։ Սադրողը չի դադարում պատասխանատու լինել այն պահին, երբ դիմացինը կորցնում է ինքնատիրապետումը։ Ինչպես և որևէ սադրանք չի արդարացնում դրան հաջորդած ցանկացած բռնություն։
Խորհրդարանական բախումներ լինում են տարբեր երկրներում։ Սուր քաղաքական հակադրությունները երբեմն դուրս են գալիս բանավեճի սահմաններից։ Բայց նույնիսկ բախման պահին մարդու վարքագիծը շատ բան է ասում նրա մասին՝ ինչ միջոցի է դիմում, որտեղ է կանգ առնում, ինչ սահման է իրեն թույլ տալիս անցնել։ Նույնիսկ կռվի մեջ բացահայտվում են արժանապատվությունն ու դրա բացակայությունը։
Սրանք նույնիսկ կռվի ու խառնաշփոթի մեջ են մատնում իրենց ճղճիմությունն ու տմարդությունը։ Իսկ երբ այդ վարքը ողջունվում է իշխանության ամենաբարձր մակարդակից, այլևս ամեն ինչ պարզ է, որ սա առանձին պատգամավորի ինքնատիրապետման կորուստ չէ, այլ իշխանական բարքերի բացահայտ ցուցադրություն, որտեղ տմարդությունը խրախուսվում է, իսկ բռնությունը՝ արժանանում քաղաքական հովանավորության։
Մեր խորհրդարանը երկրում տիրող բարքերի անողոք հայելին է։ Այնտեղ երևում են իշխանության սնանկությունը, խոսքի արժեզրկումը, պատասխանատվության բացակայությունն ու անպատժելիության լկտիությունը։ Երբ փաստարկին փոխարինում է վիրավորանքը, քաղաքական մտքին՝ նետված աթոռը, իսկ պատասխանատվությանը՝ վերևից հնչող խրախուսանքը, իշխանությունն իր բարոյական անկման մեջ ներքաշում է նաև պետությունը։
Այսօր այդ հայելու մեջ երևաց իշխանության դեմքը՝ առանց քաղտեխնոլոգների մշակած դիմահարդարման։
Դավիթ Անանյան
Դավիթ Անանյան
Մեկնաբանություններ
Ասում են...
.
.
-
Ասում են… Հայաստանում կրկին հակառուսական կեղծ և Արևմուտքի կողմից կառավարելի ալիք է ստեղծվել, թե ՀԱՊԿ-ը մեզ չօգնեց, և ՀԱՊԿ-ից պետք է դուրս գանք։ Նշում են նաև, թե Ռուսաստանը Հայաստանին անհուսալի դաշնակից է
-
Ասում են… Նա Ռուսաստանի բացահայտ թշնամի է, որը, մինչև որոշակի պահը, իշխանության գալով ստիպված էր քողարկել իր մտադրությունները, իր նպատակները։ Մենք թույլ տվեցինք մեզ «մոլորեցնել» հույսերով, թե ինչ-որ կերպ դա կանցնի-կգնա, բայց այդպես չեղավ
-
Ասում են… Հայաստանն իսկապես կատարել է իր աշխարհաքաղաքական ընտրությունը՝ դեմքով շրջվելու դեպի Եվրոպա։ Մենք չենք կարող գործել այնպես, կարծես դա գոյություն չունի։ Մենք՝ ֆրանսիացիներս, պետք է ընդունենք այդ ընտրությունը և հավատարիմ լինենք դրան
-
Ասում են… Զարմանալի է՝ Թրամփն ասաց, որ ոչ ոք իրեն չի ասել՝ Իրանը կարող է փակել Հորմուզի նեղուցը։
Յուրաքանչյուր ռազմական խաղային տեսության ժամանակ, որին ես մասնակցել եմ, առաջին բանը, որ մենք ենթադրել ենք, այն էր, որ Իրանը դա կանի
-
Ասում են… Հնարավոր չէ որևէ գերտերության թիկունքում գործարքներ կնքել, որոնց մասին ամենայն մանրամասնությամբ տեղյակ չլինեն մյուս գերտերությունները: Բոլոր գերտերություններն էլ տիրապետում են հետախուզական այնպիսի հզոր հնարավորությունների, որ փոքր երկրները հազիվ թե կարողանան նրանցից որևէ գաղտնիք թաքցնել
-
Ասում են… Ի տարբերություն Արևմուտքի, որը կոչ է անում Հայաստանին կրճատել Ռուսաստանի հետ իր հարաբերությունները, մենք չենք խոչընդոտում Հայաստանի առևտրատնտեսական կապերի զարգացմանը այլ երկրների, այդ թվում՝ ԱՄՆ-ի և ԵՄ-ի հետ
-
Ասում են… Պետք է անկեղծորեն խոստովանել, որ ընդդիմադիր կուսակցությունների միջև ամիսներ շարունակ ընթացող բանակցությունները ոչ մի համաձայնության չեն հանգեցրել: Այդ պարագայում, պառակտված ընդդիմությանը միավորելու միակ կարող ուժը Սամվել Կարապետյանն է
-
Ասում են… Իրանի հետ հարաբերությունները Հայաստանի համար այլընտրանք չունեն այդ հարաբերությունները կենսական նշանակություն ունեն թե՛ Հայաստանի, թե՛ Իրանի համար, և այս իրողությունը պետք է հասկացնել արևմտյան գործընկերներին
-
Ասում են… Բաքուն դատապարտեց Լեռնային Ղարաբաղի հայ բնակչության ինքնորոշման իրավունքը, որը դրսևորվեց Խորհրդային Միության փլուզման ժամանակ։ Դա բռնություն էր, դատաստան, ոչ թե դատավարություն
-
Ասում են… Վստահ ենք, որ Հարավային Կովկասի երկրները, այդ թվում՝ Հայաստանը, հասկանում են, որ Բրյուսելի և Վաշինգտոնի ենթադրաբար բարի մտադրությունների հետևում թաքնված են սառը հաշվարկներ
-
Ասում են… Իրանի ուրանի պաշարների ոչնչացման և զրոյական հարստացմանն անցնելու ԱՄՆ պահանջներն անիրատեսական են։ Հրթիռային ծրագրի և դաշնակիցներին սատարելու վերաբերյալ պայմանները քննարկման ենթակա չեն։
Իրանը չի ենթարկվի դրսից պարտադրված թելադրանքին։ Մենք անկախ երկիր ենք և ինքներս ենք որոշում մեր ուղին
-
Ասում են… Մեզ բացարձակապես չի վերաբերում այն, ինչ կատարվում է Գրենլանդիայի հետ։ Բայց մենք Միացյալ Նահանգների հետ նմանատիպ հարցեր լուծելու փորձ ունենք:
19-րդ դարում, կարծեմ՝ 1867 թվականին, ինչպես գիտենք, Ռուսաստանը վաճառեց Միացյալ Նահանգներին, իսկ Միացյալ Նահանգները մեզնից գնեց Ալյասկան
-
Ասում են Մենք գիտեինք, որ կանոնների վրա հիմնված միջազգային կարգի պատմությունը մասամբ կեղծ էր։ Որ ուժեղագույններն իրենց կազատեն պարտավորություններից այն ժամանակ, երբ ճիշտ համարեն։ Որ առևտրային կանոնները կիրառվում էին անհամաչափորեն։ Եվ որ միջազգային իրավունքը կիրառվում էր տարբեր խստությամբ՝ կախված մեղադրյալի կամ զոհի ինքնությունից
-
Ասում են… Այս պահին մենք ապրում ենք մեր պատմության ամենածանր փուլերից մեկը: ՈՒկրաինայի վրա ճնշումը հիմա առավելագույնն է։ ՈՒկրաինան կարող է կանգնել չափազանց բարդ ընտրության առաջ` կա՛մ արժանապատվության կորուստ, կա՛մ հիմնական գործընկերոջ հնարավոր կորուստ։ Կա՛մ բարդ 28 կետերի ընդունում, կա՛մ անչափ ծանր ձմեռ
-
Ասում են… Ինչո՞ւ մենք 2020 թվականին այդ պատերազմը չկանխեցինք։ Չէ՞ որ կարող էինք կոշտ զգուշացնել Ադրբեջանին, որ ուժային լուծում թույլ չենք տա։ Եվ ոչինչ էլ չէր լինի
Տարածաշրջանային
Խորքային պետության «ուրվականը» փորձում է խոչընդոտել նոր աշխարհակարգի ձևավորումը
Մերձավոր Արևելքն ու ուկրաինական ճակատը «եռում» են բրազիլական ընտրությունների ֆոնին։ BRICS-ի գաղափարախոսության ջատագովներից Լուլա դա Սիլվան, հաղթելով Ֆլավիու Բոլսոնարուին, կարծես դիմադրում է ԱՄՆ արտաքին քաղաքականության սկզբունք հռչակված Մոնրոյի դոկտրինին։Մոնրոյի դոկտրինը ենթադրում է ԱՄՆ-ի հեգեմոնիա նախևառաջ Հարավային Ամերիկայում՝ նվազեցնելով ազդեցությունը Եվրոպայում, հատկապես՝ պատերազմական իրավիճակներում...
