Հայաստանը պետք է հեռացվի Հավաքական անվտանգության պայմանագրի կազմակերպությունից՝ ասել է ՀԱՊԿ նախկին գլխավոր քարտուղար Նիկոլայ Բորդյուժան։ «Ես նրանց կհեռացնեի. վճարները չեն մուծում, աշխատանքներին չեն մասնակցում։ Եթե խնդրին լուրջ մոտենանք, որպես լուրջ գործընկերներ նրանք պետք է վեր կենան ու դուրս գան։ Սակայն, քանի որ որդեգրել են երկակի դիրքորոշում՝ «դուրս չենք գա, բայց չենք էլ աշխատի», ապա նրանց պետք է հեռացնել»,- հավելել է Բորդյուժան։               
 

Հելոուինի գովազդը՝ քրիստոնեական արժեքների արհամարհմամբ

Հելոուինի գովազդը՝ քրիստոնեական արժեքների արհամարհմամբ
30.10.2026 | 12:43

Երբ լրատվամիջոցը Հելոուինի նկատմամբ քրիստոնյաների վերապահումները որակում է «նախապաշարմունքներ», իսկ այդ օտարածին տոնախմբությունը հայկական տոնական օրակարգից դուրս պահելու ձգտումը ներկայացնում է որպես հաղթահարվող խոչընդոտ, գործ ունենք ոչ թե պարզապես դիմահարդարման խորհուրդների, այլ արժեքային դիրքորոշման բացահայտ քարոզչության հետ։
Հոդվածագիրը նույնիսկ չի թաքցնում իր վերաբերմունքը․ «Չնայած նախապաշարմունքներին և Հելոուինը հայկական տոնական օրակարգից դուրս մղելու փորձերին, դրա նկատմամբ հետաքրքրությունը տարեցտարի աճում է»։
Ո՞ւմ հավատքն ու համոզմունքներն եք անվանում նախապաշարմունք։
Այն քրիստոնյաների՞նը, որոնք չեն ցանկանում, որ սարսափի, դիվային կերպարների, արյան և մահվան պատկերների շուրջ կառուցված զվարճանքները տեղ գտնեն իրենց երեխաների տոնական կյանքում։
Այն ծնողների՞նը, որոնք փորձում են իրենց զավակներին դաստիարակել քրիստոնեական բարոյականությամբ և ազգային-մշակութային արժեքներով։
Եվ ո՞վ է որոշել, որ Հելոուինը պետք է անպայման տեղ ունենա հայկական տոնական օրակարգում, իսկ դրան հակառակվողները պետք է ներկայացվեն որպես հետամնաց կամ նախապաշարված մարդիկ։
Հարգելի՛ հոդվածագիր, քրիստոնեական համոզմունքները նախապաշարմունքներ չեն, իսկ դրանց պաշտպանությունը՝ մշակութային հետամնացություն։
Առավել մտահոգիչ է, որ հրապարակումը ոչ միայն նկարագրում է Հելոուինի կերպարները, այլև ընթերցողին ուղղակի հրավիրում է մասնակցելու այդ տոնախմբությանը՝ առաջարկելով վամպիրների, արյունոտ դեմքերի և մռայլ կերպարների նմանակումներ։
Անշուշտ, դիմահարդարումն ինքնին մեղք չէ, և յուրաքանչյուր սարսափազդու կերպար ինքնաբերաբար դիվապաշտություն չի նշանակում։ Սակայն քրիստոնյայի համար էական հարց է, թե ինչ է խորհրդանշում տոնախմբությունը, ինչ արժեքներ է հանրայնացնում և ինչպիսի հոգևոր ու բարոյական զգայունություն է ձևավորում։ Այն, ինչ հասարակությանը ներկայացվում է որպես անմեղ խաղ, նույնպես ենթակա է բարոյական գնահատականի։
Առանձնապես անընդունելի է հավատքի և խղճի հիման վրա արտահայտվող առարկությունները «նախապաշարմունք» անվանելը։ Սա ոչ թե հանդուրժողականություն է, այլ այլակարծության արժեզրկում։
Լրատվամիջոցն իրավունք ունի անդրադառնալու տարբեր մշակութային երևույթների։ Բայց այդ իրավունքը չի ազատում նրան պատասխանատվությունից՝ հարգելու իր հասարակության կրոնական համոզմունքները և չծաղրելու դրանցից բխող սկզբունքային դիրքորոշումները։
Հայ քրիստոնյան պարտավոր չէ իր հոգևոր արժեքների հաշվին ընդունել ամեն օտարածին տոնախմբություն՝ միայն այն պատճառով, որ այն նորաձև է դարձել։
Եվ վերջապես՝ մի՛ անվանեք նախապաշարմունք այն հավատքը, որի հիման վրա ժողովուրդը դարեր շարունակ ձևավորել է իր հոգևոր ինքնությունն ու բարոյական արժեքները։ Նորաձևությունը դեռ ճշմարտություն չէ, իսկ տարածվածությունը՝ բարոյական արդարացում։

Սամվել դպիր ԳՐԻԳՈՐՅԱՆ
Դիտվել է՝ 152

Մեկնաբանություններ