Դու քո էությամբ նրա թշվառության կենդանի վկայությունն ես

Ամբողջ հարցը սերերի մեջ է. դու քաղաքիդ գողտրիկ անկյուններն ու պուրակներն ես սիրում, նա երազում է հարուստ քաղաքների բուտիկների մասին: Դու լեռներիդ մշուշապատ գագաթներն ես սիրում, նա երազում է թանկարժեք լեռնային հանգստավայրերի մասին: Դու տունդ ես սիրում, բակդ, հարևան հետաքրքրասեր տատիկներին, հոգատար պապիկներին՝ նա երազում է պալմաներով, լողավազանով և սպասավորներով առանձնատան մասին: Դու հայրենիքդ ես սիրում ու սարսափում օտար հողում հաստատվելու մտքից, իսկ նա փողի տրցակն է սիրում: Դու հայրենակցիդ ես սիրում, իսկ նա՝ իրեն վճարող օտարազգի մեծահարուստներին: Դու մայրենիդ ես սիրում՝ նա հիանում է միայն օտար լեզվով խոսողի խոսքով, դու հայաստանցի լինելդ ես սիրում, իսկ նա տառապում է որևէ առաջատար երկրի անձնագիր ունենալու մոլուցքով: Դու հայ ես, ուր էլ գնաս՝ արյունդ քեզ հետ է կանչում երկրիդ ու ազգիդ խորքերը, նա՝ օտարածին քոչվոր, ում հանգիստ չի տալիս մշտապես քոչելու և ուրիշի ստեղծած բարիքներին տիրանալու միտքը: ՈՒ էս ամենի հետ նա նաև ատում է քեզ, քանզի տեսնում է, որ դու նախնիներիդ հողն ես սիրում, իսկ ինքը՝ այլոց ունեցվածքը, ատում է, որովհետև դու քո էությամբ նրա թշվառության կենդանի վկայությունն ես: Ձեր սերերն են տարբեր, սերե՛րը:

Էլիզա Առաքելյան

Մեկնաբանություններ