"Какой привет, такой ответ!"

«Եվրո-2012»-ի նախընտրական փուլի շրջանակներում հունիսի 4-ին Սանկտ Պետերբուրգում կայացավ Հայաստան-Ռուսաստան պատասխան խաղը: Բարեբախտաբար, այն չարժանացավ առաջին` երևանյան հանդիպման բախտին, չքաղաքականացվեց, հոխորտալից հայտարարություններ չարվեցին, որոնք, եթե հիշում եք, հայաստանյան խաղից մեկ-երկու օր առաջ սահունորեն վերածվեցին դարավոր բարեկամության կոչերի: Քաղաքում անգամ բազմաբնույթ պաստառներ հայտնվեցին, մազ էր մնացել, որ նորից հիշվեր ողորմածիկ Խաչատուր Աբովյանը` իր, «ռուսի օրհնված ոտով»։
Մինչդեռ իրականությունը ո՞րն էր:
Խաղ էր, պիտի խաղայինք ու խաղացինք: Հաշիվն էլ, կարծես, համապատասխանում էր մարզադաշտում ուժերի օրվա հարաբերակցությանը: 0:0-ն ֆուտբոլասերները, իհարկե, հիշում են:
Հա, քիչ էր մնում մոռանայինք: Երևանյան խաղը, դարավոր բարեկամին հանդիպելուց զատ, մի բանով էլ նշանավորվեց: Հատկապես ռուս ֆուտբոլասերների համար: Հայկական ճկուն մտածողությամբ նրա համար կարողացանք այնպիսի պայմաններ ստեղծել, որ մարդիկ, տոմսերը ձեռքներին, չկարողացան մտնել մարզադաշտ, թեպետ թե խաղի, թե՛ ինքնաթիռի տոմսի համար վճարել էին:
Որ ռուսները կարճ հիշողություն չունեն, պատասխան խաղից առաջ ապացուցեցին` օդանավակայանում Հայաստանի հավաքականին չդիմավորելով, խաղացողներին անձնագրային անցակետում բոլոր մյուս ուղևորների նման ընդունելով: Այս մասին վկայել է ԽՍՀՄ հավաքականի նախկին մարզիչ Գերման Զոնինը` հղում անելով Նիկիտա Սիմոնյանին, ու եղածը որակել «ուղղակի խայտառակություն»:
Ի դեպ, պատասխան «համարժեք քայլերի մասին» ռուսները դեռ երևանյան խաղից հետո էին զգուշացրել: Այնպես որ, անսպասելի ոչինչ չկար:
Ինչևէ: Ավելացնենք միայն, որ զուտ ռուսական ծագում ունեցող ""Какой привет, такой ответ!"" արտահայտությունը սկզբունքորեն շատ էլ առողջ արտահայտություն է:
Արդ, ստեղծված պայմաններում ո՞րն էր լինելու «մեր պատասխանը նամակը Չեմբեռլենին»:
Իհարկե, հարգելի ընթերցող, խաղը և միայն ու միայն խաղը:
Իսկ խաղալ մենք կարողացանք ճիշտ այնքան, որքան կարող ենք: Համենայն դեպս, այս փուլում: Միայն ափսոս, որ այն բավարարեց պարտվելուն:
Հարց է ծագում` ռուսները մեզնից ուժե՞ղ էին:
Պատասխան, ո՛չ և կրկին ու կրկին ո՛չ: Պարզապես նրանց խաղացած ֆուտբոլը մեր խաղացածից լավն էր, իսկ այս խաղի լուրջ չափանիշներով դա անգամ ֆուտբոլ էլ չէր, եթե ավելի կոպիտ չարտահայտվենք: Եթե Դիկ Ադվոկատով սա է ռուսական ֆուտբոլի երաշխավորված որակը կամ ապագան, ապա ուժեղների հաղթահանդեսում նրանք էլ մեր կարգավիճակում են:
Բայց հանգիստ թողնենք ռուսներին, որքան էլ հարևանի հարսը մերից «դիտարժան» է: Այդ համեմատաբարից ոչինչ չի փոխվում: Այս պահին մեզ համար շատ ավելի կարևոր է ինքներս մեզ «կուտ» չտալն ու եղածը «լավ խաղացինք, պարզապես պարտվեցինք» անզոր լավատեսությամբ մեկնաբանելը:
Պարզապես պարտություն չի լինում: Լինում է պարտություն ու` վերջ: 3:1 հաշվով պարտվելու պարզապեսը ո՞րն է:
Հիմա ի՞նչ, չկա՞ լավատեսության տեղ: Կա: Իհարկե, կա, սակայն դա կուրության հարթությունում չէ: Այն միանգամայն ուրիշ տեղում է` թիմի երիտասարդության ու, լավ իմաստով, ամբիցիոզության: Պարզապես պիտի ժամանակ տալ հասունանալու, առնականանալու, սակայն պայմանով, որ տղաները չմոռանան` չի կարելի լինել հավերժ երիտասարդ:
Իսկ այն, որ ոմանք հույսեր են փայփայում, թե հանկարծ ու… Այդ հանկարծը հանկարծ չի լինում: Մենք առայժմ ձգում ենք ենթախմբի մակարդակով ելույթ ունենալու չափանիշներին, ինչն ինքնին քիչ բան չէ:
Հայկական ֆուտբոլի ներկա փուլի համար առավել իրատեսականը խաղալն ու խաղից հաճույք ստանալն է:
Երբ կբավարարվի այդ ինքնագոհացումը, այն կփոխանցվի նաև մարզասերներին, ու մենք այնժամ կունենանք լավ ֆուտբոլ:
Մարտին ՀՈՒՐԻԽԱՆՅԱՆ

Մեկնաբանություններ