Սա էկ­զիս­տեն­ցիալ հարց չէ: Սա այն ի­րա­կա­նու­թյունն է, ո­րում այ­սօր ապ­րում է աշ­խար­հը, ի­րա­կա­նում` տիե­զեր­քը: Քա­նիցս ա­սել ենք` երկ­րագն­դի, հո­ղի է­ներ­գե­տի­կան փոխ­վում է, տա­տան­ման հեր­ցե­րը բարձ­րա­ցել են մի քա­նի ան­գամ, ինչն իր հա­յե­լա­յին և ոչ միայն, ար­տա­ծումն է գտ­նում հա­սա­րա­կու­թյուն­նե­րի, պե­տու­թյուն­նե­րի. ա­մեն­քի կյան­քում, փոխ­հա­րա­բե­րու­թյուն­նե­րում:

«Հայաստան-Արցախ-Սփյուռք» համահայկական ամենամյա մրցանակաբաշխությունը,որն անցկացվեց Կանանց միջագային տոնի կապակցությամբ, հնարավորություն ստեղծեց ևս մեկ անգամ արժևորելու հայ կնոջ դերը:

Եվրատեսիլ երգի մրցույթի կազմակերպիչները՝ Եվրոպական հեռարձակողների միության (ԵՀՄ) ներկայացուցիչները, այսօր՝ մարտի 9-ին, երգի համաշխարհային ստուգատեսի պատվիրակների հետ չեն հանդիպել: Այս մասին տեղեկացնում է Billboard լրատվականը:

Լո­ռու մար­զա­յին գրա­դա­րա­նի 2-րդ հար­կը զբա­ղեց­նե­լու է «Լոֆթ» կենտ­րո­նը: Աշ­խա­տա­կից­նե­րի շր­ջա­նում դժ­գո­հու­թյան ա­լիք էր բարձ­րա­ցել: Որ­տե՞ղ են աշ­խա­տե­լու, աշ­խա­տե­լու՞ են, թե՞ ոչ, նշում են նաև, որ ա­ռա­վել տա­րեց ըն­թեր­ցո­ղի հա­մար սա նաև ըն­թեր­ցա­նու­թյան վայր է, միչ­դեռ վե­րած­վե­լու է վճա­րո­վի ժա­ման­ցա­յին կենտ­րո­նի:

«Ի­րա­տե­սի» հյու­րը ռոք եր­գիչ, կի­թա­ռա­հար ՎԱ­ՀԱԳ ՌԱՇՆ է: Զրույ­ցի թե­ման՝ եր­գա­ցա­նակ, ծրագ­րեր, խն­դիր­ներ, քա­ղա­քա­կա­նու­թյուն:

Օ­րեր ա­ռաջ, սույն տար­վա փետր­վա­րի 29-ին լրա­ցավ գե­ղան­կար­չու­թյան հան­ճա­րի 140-ա­մյա­կը։ Տա­րին սա­րյա­նա­կան է, բո­վան­դա­կու­թյամբ` ա­յո՛, ձևով` ո՛չ։ Պե­տա­կան ա­տյան­նե­րը հա­վուր պատ­շա­ճի գնա­հա­տե­ցի՞ն դա­րի խո­շո­րա­գույն նկա­րիչ­նե­րից մե­կի հո­բե­լյա­նը, ան­շուշտ` ո՛չ։

«Ի­րա­տե­սի» հյու­րը Հա­յաս­տա­նի կոմ­պո­զի­տոր­նե­րի միու­թյան նա­խա­գահ Ա­ՐԱՄ ՍԱ­ԹՅԱՆՆ է:

Հա­յաս­տա­նում լայ­նո­րեն տա­րած­ված է այն հո­ռե­տե­սա­կան մտայ­նու­թյու­նը, թե ան­կա­խու­թյու­նից հե­տո հայ ժո­ղովր­դի բախ­տը չի բե­րում պե­տու­թյան ղե­կա­վա­րի հար­ցում. մե­կը մյու­սից ան­հա­ջող են: Բա­նը հա­սել է այն­տեղ, որ մար­դիկ սրամ­տում են, թե ի­րենց տե­սա­ծից ու ապ­րա­ծից հե­տո կո­րո­նա­վի­րուսն էլ սար­սա­փե­լի չէ: Բայց մո­ռա­նում են այն դա­ռը խոս­քը, որ ա­մեն ժո­ղո­վուրդ ար­ժա­նի է իր ղե­կա­վա­րին: Ցա­վոք, չա­փից դուրս ար­ժեզ­րկ­վե­ցինք այդ նույն ան­կա­խու­թյան տա­րի­նե­րին:

Գի­տու­թյուն­նե­րի ազ­գա­յին ա­կա­դե­միա­յի լու­ծար­ման հար­ցը տևա­կան ժա­մա­նակ քն­նարկ­վում է։ Ե­րեկ կա­ռա­վա­րու­թյուն-ԱԺ հար­ցու­պա­տաս­խա­նի ժա­մա­նակ ԿԳՄՍ նա­խա­րա­րը ևս չբա­ցա­ռեց նման հնա­րա­վո­րու­թյու­նը։

Մի առիթով Համո Սահյանն ասել է. «Թոնրի վերանալու հետ, հայոց լեզվի գործածությունից դուրս եկավ մոտավորապես հարյուր քսան բառ»: Սա պոետն ասել է դեռևս նախորդ դարում, տեսնես հիմա քանի՞ տասնյակ բառեր էլ պետք է ավելացնենք այդ ցանկին: