Նախորդ մասերում կառավարումը դիտարկեցինք տեղեկատվության, գաղափարների, կառուցվածքների և ֆինանսական մեխանիզմների միջոցով։
Բայց հասարակական գործընթացների վրա կարելի է ազդել նաև շատ ավելի կոշտ միջոցով՝ վախի և բռնության...
Նախորդ մասը ավարտեցինք հարցով․
եթե տնտեսության մասնակիցները ռեսուրսների համար կախված են ֆինանսավարկային համակարգից, ապա ո՞վ է առավելություն ստանում՝ նա, ով արտադրում է, թե նա, ով որոշում է ֆինանսավորման պայմանները...
Նախորդ մասում հասանք մի կարևոր կետի․ կառավարման հնարավորությունները կախված են ոչ միայն նրանից, թե ինչ տեղեկատվություն է տարածվում, այլ նաև՝ ինչ արագությամբ է այն փոխվում և հասնում մարդկանց։
Եվ այստեղ դասախոսությունը տարբերակում է հասարակության երկու տեղեկատվական վիճակ...
Նախորդ մասում հասանք հիմնական հարցին․
եթե բազմաթիվ կառույցներ ու մարդիկ կարող են գործել նույն ընդհանուր ուղղությամբ, ապա ո՞վ է սահմանում այդ ուղղությունը...
Նախորդ մասը ավարտեցինք մի հարցով․
ինչպե՞ս կարելի է միաժամանակ ուղղորդել միլիոնավոր մարդկանց վարքը՝ առանց նրանց մեկ ընդհանուր հրաման տալու և նույնիսկ առանց նրանց մեկ կառույցի մեջ միավորելու...
Առաջին դասախոսությունն ավարտեցինք մի կարևոր մտքով։
Կառավարումը հասկանալու համար բավարար չէ տեսնել, թե ով է հրաման տալիս։ Պետք է հասկանալ նաև՝ ինչպես է ձևավորվում այն մարդը, որն այդ հրամանը ստանում, գնահատում և որոշում է՝ ինչպես վարվել...
Նախորդ մասերում կառավարման շղթան աստիճանաբար տարանք տեսանելի գործողություններից դեպի դրանց ձևավորման պատճառները։
Տեղեկատվությունը կարող է ազդել աշխարհընկալման վրա...
Նախորդ մասը ավարտեցինք հետևյալ հարցով՝
եթե նույնիսկ էլիտան որոշումներ է ընդունում արդեն ձևավորված պատկերացումների շրջանակում, ապա ո՞վ է ձևավորում հենց այդ պատկերացումները...
Նախորդ մասում տեսանք կառավարման մի կարևոր սկզբունք։
Եթե հնարավոր է ձևավորել միլիոնավոր մարդկանց ընդհանուր տեղեկատվական և գաղափարական միջավայրը, ապա նրանցից յուրաքանչյուրին առանձին կառավարելու անհրաժեշտությունը նվազում է...
Առաջին մասում հասանք հիմնական հարցին՝ եթե աշխարհն աստիճանաբար վերածվում է մեկ փոխկապակցված համակարգի, ապա կարևոր է հասկանալ ոչ միայն ով է կառավարում, այլ առաջին հերթին՝ ինչ միջոցներով է իրականացվում կառավարումը...
Այսօր Եվրոպայի մի շարք երկրներում ազգային ուղղվածության ուժերը լուրջ քաղաքական դերակատարներ են դարձել։ Բայց պետք է հիշել, թե որտեղից են նրանք սկսել։
Մի քանի տարի առաջ նրանց հաճախ ներկայացնում էին որպես մարգինալ ուժեր՝ սահմանափակ աջակցությամբ և իշխանության հասնելու գրեթե զրոյական հնարավորությամբ...