Ցավոք, որքան ավելի են վատանում երկրի ու ժողովրդի գործերը, Փաշինյանի «մասնագիտական» փորձարկումներն ավելի «բազմազան» են դառնում. նա մե՛կ էպատաժային հեծանվորդ է, մե՛կ՝ էթիկայի նուրբ գիտակ ու բարոյախոս, մե՛կ փիլիսոփա (բնականաբար՝ «ծակ» տարբերակը), մե՛կ իբր խոհարար, մե՛կ էլ...

Երբ դու Ինձ գաս, Ես քեզ կտամ այն հավիտենական կյանքը, որ տալիս եմ բոլոր Ինձ հավատացողներին:

Բարերար եւ բազումողո՛րմ Աստուած, Քո անմոռաց գիտութեամբդ եւ անբաւ մարդասիրութեամբդ յիշեա՛ զամենայն հաւատացեալս ի Քեզ եւ ողորմեա՛ ամենեցուն:

Բաքվի բռնապետ Ալիևը հունվարի 7-ին արած իր հայտարարություններով փաստացի հրաժարվեց Հայաստանի հետ խաղաղության գործընթացից, Հայաստանն ու հայ ժողովրդին անվանեց ֆաշիստ և, հերթական անգամ ոտնահարելով միջազգային իրավունքի հիմնարար սկզբունքները, ուժի գործադրման սպառնալիքով մի շարք անընդունելի պահանջներ ներկայացրեց Հայաստանին․ • Հայաստանի Հանրապետության ինքնիշխան տարածքները հանձնել Ադրբեջանին` Նախիջևանի հետ ցամաքային կապ ապահովելու համար․․․

Հայաստանին ու Հայաստանի իշխանություններին մշտապես աջակցման և սատարման խոսքեր շռայլող դերակատարները, եթե անկեղծ են իրենց մոտեցումներում, ապա պետք է քայլեր ձեռնարկեն ադրբեջանական «եփվող» նոր էսկալացիան լիցքաթափելու համար:

Տեղական հեռուստաալիքներին տված հարցազրույցում Ալիևն ասում է. * «Զանգեզուրի միջանցքը պետք է բացվի և այն կբացվի։ Որքան շուտ հայերը դա գիտակցեն, այնքան լավ, քանի որ ներկա իրավիճակն անընդունելի է»:

Այն, որ հունվար-փետրվարին Բաքվի բռնապետն իր խոսույթում, գործողություններում ակտիվանալու է, ինձ համար կանխատեսելի էր։ Այստեղ կարևոր է հասկանալ, թե ինչու է հատկապես հիմա հոգեխանգարմունքների մեջ ընկել, ինչու է իր խոսույթով փորձում Հայաստանի վրա ազդել, ընդ որում, խոսելով նաև վերջնագրի տեսքով։

Հասարակության ինտելեկտուալ մակարդակը և նրա ունակ ու կարող մարդկանց մտքերի մասշտաբն ու խորությունը ուղիղ գծով կախված են պետականության գործունեության մասշտաբից ու դրա լրջության չափից։

Չենք կարողանում հասկանալ, որ եթե տունդ հրդեհվել է, չես կարող մի կողմ քաշվել ու միայն տեսանկարահանելով մարել հրդեհը կամ սպասել, թե երբ է հրշեջ մեքենա գալու: Պետք է անհապաղ ինքդ անցնես գործողությունների:

1915 թ. Ցեղասպանությունից հետո հայ ազգը գրում է իր պատմության թերեւս ամենաողբերգական էջերից մեկը։ Այո, մե՛նք ենք գրում այդ էջը, որովհետեւ մե՛նք, մեր հավաքական կերպա՛րն է այս ազգակործան պատուհասին ծնել, սնել, Արցախի ու հինգ հազար զինվորին գլխատող սուրը դրել նրա ձեռքը։ Բայց, պատասխանատվությունից խուսափելու համար հերթական անգամ փորձում ենք «դրսի հզոր ուժերով» պայմանավորել հրեշի ծնունդը։ Նկատի ունենալով նաեւ ամեն պահի թշնամու կողմից ներխուժման բացահայտ սպառնալիքն ու մեզանում ներքաղաքական զարգացումերի որակն ու բովանդակությունը, տպավորությունն այնպիսին է՝ ասես ազգովի նոտագրում ենք մեր պետության ինքնասպանության ռեքվիեմը։