Մի կողմ թողնելով պետական դավաճանության մեջ կասկածվող սուբյեկտին հասցեագրված մյուս բոլոր հարցերը, ուզում եմ բարձրաձայնել առայժմ չհնչեցված հետևյալ հարցը...

Օրերս Ֆինլանդիան դատարանի որոշմամբ Ռուսաստանին պատկանող ակտիվներ է պետականացրել: Ֆինները ասում են, որ գիտեն, թե ինչ հետևանքներ կարող է ունենալ սա և պատրաստ են ցանկացած սցենարի, քանի որ տարիներ շարունակ իրենց քաղաքացիների անվտանգության խնդիրներով են զբաղվել...

Մինչ Հայաստանում կառուցում են թվային-անկանխիկ կոնցլագեր ու ծախում դա ժողովրդի վրա որպես առաջադիմություն, հեռավոր Նորվեգիայում օրենք են ընդունում, որով ուժեղացնում են քաղաքացիների կանխիկով վճարելու իրավունքը։ Այսօր Նորվեգիայում առևտրի մեծ մասը անկանխիկ է բայց կառավարությունը որոշել է որ դա ճիշտ չէ։ Քայլը բացատրում են նրանով, որ աշխարհում պատերազմական վիճակների շատացման պատճառով ցանկալի է, որ մարդիկ տանը կանխիկ փող պահեն։ Նորվեգիայի իշխանությունները հասկանում են, որ լուրջ պատերազմի դեպքում անկանխիկ առևտրի համակարգը կդառնա շատ խոցելի ու հնարավոր է նույնիսկ լիովին խափանվի։

Ամենավատ բանը, որ կարող է մեզ հետ տեղի ունենալ, ներկա իշխանություններով և նրանց կառավարման որակներով մեծ պատերազմ սկսվելու վտանգն է։

Եթե միջազգային հարաբերությունների արտարժույթը ուժն է, ապա աշխարհագրությունը միջազգային հարաբերությունների առաջնային փաստարկն է, որը ժամանակակից պետությունների միջև պատերազմների ֆորմալ պատճառ կամ թաքնված բացատրություն կարող է հանդիսանալ։

44- օրյա պատերազմի հրադադարից անցել է գրեթե չորս տարի: Չորս տարի շարունակ 2013 թվականից ՀՀ ԶՈՒ տարբեր ստորաբաժանումներում պայմանագրային ծառայության անցած, 2016 թվականից Սիսիանի զորամասի առաջին գումարտակի հակատանկային դասակի հրամանատար, ենթասապա Արա Սենիկի Ավագյանի ընտանիքը որեւէ լուր չուներ նրանից: Ինչպես մայրն էր ասում՝ «ոչ ողջերի մեջ էր, ոչ ՝ մեռածների», բայց հույսով, հավատով, հրաշքի ակնկալիքով սպասում էին նրա վերադարձին։

Մի խոսքով, աշխարհը մեծ էր ու պարզ՝ լի սահմաններ չունեցող երազանքներով։ Մեր տան բակը աշխարհի կենտրոնն էր, իսկ տանիքին նայելով՝ համոզվում էի, որ մի օր կկարողանամ դիպչել երկնքին։ Հորինված հեքիաթները, չհասկացված բառերը և անկեղծ ծիծաղը դառնում էին իմ ամենալուրջ իրականությունը։

Լուսանկարում, իմ Ծննդավայրի՝ Թաղավարդիս գերեզմանոցն է, մեր գյուղի խոշոր տոհմերից մեկի՝ Գրիգորյանների գերեզմաններն են…

- Ղորթ- ղորթ,- ասաց գորտը, ինչ Աստծուց է, ողջն ինձ մոտ է, և ինչ Երկնից պապական է, ողջը պիտի ապականեմ...

Ձեր մտածումների ճանապարհը թող երկարի ու հասնի Իմ Թագավորության սրտին: Այնտեղ Իմ շտեմարանների անբավ հարստությունները տեսեք և ունենալու պարզ ցանկությամբ ձեռք դրեք դրանց վրա: