Մենք հո գիտենք չէ՞, որ Թուրքիան Սիրիայում Ռուսաստանի անվտանգությանը և շահերին վերջին շուրջ 2 շաբաթվա ընթացքում լրջագույն հարված հասցրած պետություններից մեկն է, եթե ոչ նրանցից ամենագլխավորը: Ի՞նչ եք կարծում, եթե մենք դա գիտենք, Պուտինը չգիտե՞, Ռուսաստանը չգիտե՞… Իհարկե, գիտե, բայց Ռուսաստանի անվտանգային հրամայականները և աշխարհաքաղաքական շահերը պահանջում են դեռ շարունակել «սիրախաղը», առնվազն չգնալ լավ զինված (այդ թվում՝ արդիական և գերարդիական սպառազինությամբ), թվակազմով ՆԱՏՕ- ում երկրորդ, աշխարհում հինգերորդ բանակն ունեցող Թուրքիայի հետ ռազմական առճակատման: Բայց ես հավատում եմ, որ այդ օրը գալու է…

Որովհետև Ամանորին քիչ ժամանակ է մնացել, ճիշտ պահն է Ձմեռ պապին նամակ գրելու: Ես, իհարկե, Ձմեռ տատի եմ, բայց առայժմ մի երկու տարի ևս՝ ազատություն վայելող, մինչև թոռնիկներս նամակ գրել սովորեն...

Արցախյան պատերազմի երկրորդ օրն էր, որ կամավորագրվելու հարցով դիմեցի զինկոմիսարիատ։ Դռան մոտից ճանապարհեցին․ «Հորեղբայր, խնդիր չունենք, ձեր պատրաստակամության համար էլ շնորհակալ ենք, բայց թե կռվելու ձեր տարիքը վաղուց անցած բան է»։

Երբ Նիկոլ Փաշինյանը, բան ու գործ թողած, անդրադառնում է սափրվելու կամ ատամները լվանալու ժամանակ ջրի ծորակ բաց թողնելու փաստին, դա խոսում է նրա իրական արժեհամակարգի ու քաղաքական նիհիլիզմի (ոչինչ գոյություն չունի, ամեն ինչ անիմաստ է) գերդոզավորվածության մասին...

Մինչ շատերը (այդ թվում՝ ընդդիմադիր որոշ շրջանակներ) շարունակում են համառությամբ խոսել Փաշինյանի իշխանության ամրության և առայժմ անայլընտրանքության մասին և այդ մեթոդով նաև որոշ հիմնավորումներ տալով իրենց քաղաքական գործելաոճին...

Մարդ, ով իր գործընկերների հետ միասին 2001-2023թթ․ Հայաստանի Հանրապետությունում և Արցախում ավելի, քան 700 մլն դոլարի ներդրում է կատարել, ով կրթությանը հատկացրել է 202 մլն դոլար, ով դրսևորեց պատասխանատվության բարձր գիտակցում՝ ամենածանր պահին մեկնելով Արցախ և մնալով ժողովրդի կողքին մինչև վերջ...

Այն, որ 2020-ի 44-օրյա պատերազմից կամ ռազմական ակտիվ գործողությունների դադարից հետո նոր ռազմական գործողությունների վտանգը չի չեզոքացվել, մշտապես բարձրաձայնել եմ։ Այն, որ Բաքվի բռնապետն անընդհատ սուր է ճոճում գլխներիս՝ այս կամ այն հարցի լուծումը ստանալու համար, դա էլ է փաստ։ Ժամանակ առ ժամանակ նոր ռազմական գործողությունների վերսկսման վտանգը մեծացել-նվազել է՝ կախված ինչպես մեր վարած քաղաքականությունից, այնպես էլ աշխարհաքաղաքական իրավիճակից։

1908 թվականի հուլիսին Օսմանյան Թուրքիայում տեղի ունեցած զինված ապստամբությունից հետո երիտթուրքերը մեծ խոստումներ էին տալիս հայերին։ Նույնիսկ շքեղ նվերներով էին հայերին դիմավորում Նիազի և Էնվեր բեյերը, հայ քաղաքական ու մշակութային գործիչներն էլ ոգևորված էին, թե հայերին ոչ մի վտանգ չի սպառնում։

Արդարացիորեն հարց է ծագում, թե ինչպես Արևմուտքին հաջողվեց 2011-2015 թվականներին եղածից հետո 2015-16 թվականներին Սիրիա-Թուրքիա համագործակցության եզրեր և ռուս-սիրիական հակասություններ ստեղծել:

Եթե չեք հիշում, հիշեցնեմ, որ 2015թ. հունիսի 19-ից 23-ն ընկած ժամանակահատվածում Երևանում բազմահազարանոց ցույցեր էին ընթանում: Մարդիկ իրենց բողոքն էին արտահայտում էլեկտրաէներգիայի սակագնի, եթե չեմ սխալվում, 7 դրամով բարձրացման դեմ: