«... Անմոռանալի է այն ոգևորությունը, որով 2009 թ. հունիսի կեսին ... Երևան ժամանած Սիրիայի նախագահ Բաշար ալ-Ասադը պատմում էր Թուրքիայի հետ բացվող բարեկամության նոր հեռանկարի մասին ու վկայակոչելով Դավութօղլուի «զրո պրոբլեմ հարևանների հետ» տեսությունը՝ Սերժ Սարգսյանին փաստարկում, թե ինչու Սիրիան չի կարող գնալ Հայոց ցեղասպանության ճանաչմանը։ Նույնքան անմոռանալի էր այդ առանձնազրույցի ժամանակ Սարգսյանի կանխատեսումը. - Դուք թուրքերին լավ չեք ճանաչում։ Կգա ժամանակը, և արդյունքով կդատենք։

Սիրիայի մասին վերլուծություններ գրելը սխալ եմ համարում, քանի որ փորձագետ չեմ այդ հարցում, բայց սա ևս մեկ անգամ լրացուցիչ դաս է հասկանալու, որ երբ քո պետության պաշտպանության հույսը դնում ես այլոց վրա, չես ստեղծում ուժեղ ու հզոր անվտանգային համակարգ, դրանով իսկ դառնում ես շատ խոցելի, քո հաշվին վաղ թե ուշ կարող են պայմանավորվել հենց քո անվտանգության թվացյալ երաշխավորները, պայմանագրերն էլ չեն փրկի, տարածքային ամբողջականության ճանաչումը՝ ևս: Հենց սա տեղի ունեցավ հաշված օրերի ընթացքում Սիրիայի ճակատագրի դեպքում։ Մեծ առևտուր գնաց ՌԴ-ի, Իրանի ու Թուրքիայի միջև, ամեն մեկը մի բան շահեց, իսկ Սիրիան հայտնվեց ահաբեկչական խմբավորումների ձեռքին՝ դրանից բխող բոլոր աղետալի հետևանքներով:

Աշխարհը կանգնած է մեծ ու դժվար կանխատեսելի և շատ կողմերով անհայտ փոփոխությունների առաջ, դժվարություններ, որոնք կապված են երկու սկզբունքային բնույթի հանգամանքներով պայմանավորված անորոշությունների հետ։

Ցավոք, տարածաշրջանում լարվածության ֆոնի դրամատիկ զարգացումը գուժում է ապագայում նոր հակամարտության օջախների բռնկման մասին։

Սիրիայում թուրքական ահաբեկչական խմբավորումները գրոհում են հյուսիսից և հարավից:

Առաջին անգամ այսպես ճանաչեցի Տանյային. 1985-ն էր, հոկտեմբերը: Ժուռնալիստների վերապատրաստման մեկամսյա դասընթացների էինք:

Օրինապաշտ, հարկերն ու պետական այլ վճարները պարտաճանաչ կերպով վճարող քաղաքացուն (ձեռնարկատիրոջը) շահախարդախները գցում են:

Դրանցից ավելի մեծերը կանեք, որովհետև Ես գնում եմ Հորս մոտ (Հովհ. ԺԴ. 12):

Ընկա՛լ, Տէ՛ր, զաղաչանս մեր բարեխօսութեամբ սուրբ Աստուածածնին՝ անարատ ծնողի Միածնի Որդւոյ Քո, եւ աղաչանօք ամենայն սրբոց Քոց եւ աւուրս շնորհիւ: Լո՛ւր մեզ, Տէ՛ր, եւ ողորմեա՛: Ներեա՛, քաւեա՛ եւ թո՛ղ զմեղս մեր: Արժանաւորեա՛ գոհութեամբ փառաւորել զՔեզ ընդ Որդւոյ եւ ընդ Սրբոյ Հոգւոյդ այժմ եւ միշտ եւ յաւիտեանս յաւիտենից. ամէն:

Գիտելիքային ու մենթալիտետային սովի պայմաններում հասարակությունը բազմահարկ հիերարխիկ կառույցից վերածվում է մի կամ երկու հարկանի պարզունակ կառույցի, որտեղ բոլորը կենսաբանական մակարդակի պահանջարկի ու առաջարկի դաշտում են...