Ի՞նչ է զգում մարդը, ով ցանկանում է ընտրել ստեղծագործական մասնագիտություն, բայց դեռ չունի հստակ պատկերացում՝ ի՞նչ է իրեն սպասում։ Այս հարցին է պատասխանում նոր լույս տեսած «Մի՛ դարձիր դիզայներ» գիրքը, որը գրաֆիկ դիզայնի իրականության մասին ոչ այնքան սովորական պատմություն է։
Vahe Hovhannisyan-ն այսօր մի շատ հետաքրքիր վերլուծություն է ներկայացրել: Խոսքը, իմ կարծիքով ու ձևակերպմամբ, ժամանակակից վերնախավերի մեջ գոյություն ունեցող քաղաքական ու սոցիալական «աղանդավորականության» պատճառների մասին է...
Մի նոր բան են մոգոնել էս մուտիտի հանճարները, թե բա` Հայրենիքը դա պետությունն է։
Քանի որ և՛ իրենց, և՛ իրենց հետևող մասսայի ուղեղները դատարկ են, դրանց աչքին խելոք բան է երևում...
Մարտի 1-ի վերսկսվող դատավարությունում չկա մեղադրանք, չկա մեղադրյալ, չկա իրավաբանություն, բայց կա մի կարևոր բան՝ դատավոր, որը դրսևորում է ձեռքում ազդեցության լծակ ունեցող դեռահասի վարքագիծ...
Ե՛վ հայերը, և՛վրացիները քաղաքական առումով իմբիցիլներ են: Սա նշանակում է, որ երկու ժողովորդներն էլ ձախողել են, որպես քաղաքական ինքնուրույն միավոր՝ սեփական քաղաքական օրակարգ ստեղծելու և սեփական ժողովրդին ազգային նպատակների շուրջ համախմբելու առումով:
Դարերով փորձարկված մտրակի ու բլիթի քաղաքականությունը պիտանի է յուրաքանչյուր ժողովուրդ կամ մարդկային խումբ էֆեկտիվորեն կառավարելու համար, քանի որ այդ քաղաքականությունը ունիվերսալ է և առանց միջնորդների հենվում է անմիջապես մարդկանց հոգեբանության ամենանուրբ կետերի վրա։
ԵՄ-ում ԱՄՆ-ի ներկայացուցչի Թրամփի թեկնածու Կիմբերլի Լոուն հայտարարել է, որ ԵՄ-ն արդարացի չի վարվում Վրաստանի հետ, և երբ ինքը դառնա ԵՄ-ում ներկայացուցիչ, կօգնի Վրաստանին վերսկսելու ԵՄ-ին անդամակցության գործընթացը ու պատրաստ է միջնորդ դառնալ Վրաստանի քաղաքական ուժերի միջև:
Երկբևեռ աշխարհակարգի փլուզումից հետո մոտ մեկ տասնամյակ ձգվեց ԱՄՆ-ի գերակայությամբ միաբևեռ միջազգային կարգը: 2000-ական թթ. սկզբներից Ռուսաստանը, Չինաստանը, Հնդկաստանը, Եվրոպական Միությունը, Բրազիլիան և, իհարկե, Ճապոնիան, հենվելով կա՛մ ռազմական, կա՛մ էլ տնտեսական կարողությունների վրա, մեծացրին իրենց ազդեցությունն ու դերակատարումը գլոբալ գործընթացներում...