Բաքվի բռնապետական վարչախմբի հերթական վանդալիզմը...

Ինչու՞ է Նիկոլն անպայման ուզում հասնել սահմանների ճանաչմանը, թեկուզ՝ կորուստներով, և ինչքանո՞վ է հավանական, որ Ռուսաստանն ինչ-որ հարցերում դրան դեմ է գնում, ու դրա համար էլ բանակցությունները տարվում են Արևմտյան որևէ տեղում։

Հայաստանյան կառավարիչների թյուրքական պրոպագանդայի ֆոնին շատ հաճախ են հասարակ մարդիկ ընկնում փաշինյանական թակարդների մեջ՝ չկարողանալով զանազանել թացը չորից։ Հաճախ այդ ամենը Փաշինյանն ու իր հակապետական թիմն օգտագործում են համապատասխան դոզավորում ապահովելու նպատակով՝ այդ կերպ երկարացնելով սեփական իշխանության կյանքը...

Ալեքսանդր Թամանյանի քույրը՝ Մադլենան, եղբոր մասին իր հուշերում գրում է. «Երբ դեռ Օպերայի թատրոնի միայն մակետն էր պատրաստ, իմ եղբայր Ալեքսանդրն ասում էր. «Շատ հնարավոր է, որ ինձ երբեք չվիճակվի անցնել դրա մոտով»: Այդպես էլ եղավ: Սաշան վախճանվեց իր ծննդյան 58-րդ տարեդարձից փոքր-ինչ շուտ՝ այդպես էլ չապրելով մինչ այն պահը, որ տեսներ իր գլուխգործոցը՝ Օպերայի թատրոնը: Նրա դագաղը բերեցին ու դրեցին շենքի պատի տակ, որի բարձրությունը մարդու հասակի կեսից էլ պակաս էր…»:

Կարծես թե հայ-ադրբեջանական պայմանագրի մասով հիմնական պայմանավորվածություններն արդեն կան: Կողմերին էականորեն են շտապեցնում, և դա շատ տեսանելի է:

Աշխարհը նույնն է։ Եվ հզորները երբեք հաշվի չեն առնում թույլերին տված իրենց խոստումները։ Եվրոպան բացարձակ անտեսեց Կիլիկյան Հայաստանի (որը ներկայիս Հայաստանից էլ մեծ էր) հայ արքաների օգնության աղերսները, այն դեպքում, երբ Կիլիկյան Հայաստանն էր սոսկ մի հարյուր տարի առաջ բառացիորեն փրկել Խաչակրաց արշավանքի ժամանակ հյուծված երվրոպական բանակին` ֆրանսիացի, անգլիացի և գերմանացի արքաներով։

Կենդանության օրոք նրան վիճակված էր լեգենդ լինել և բացառիկ դերակատարություն ունենալ Սյունիքի 20-րդ դարասկզբի ազգային, հասարակական և նույնիսկ քաղաքական կյանքում։

Հետևանքի դեմ պայքարը նման է «դոնկիխոտյան հողմաղացների» դեմ պայքարին։

Իհարկե, ամեն հայ կցանկանար, որ Հայաստանը լիներ անվտանգություն վաճառող երկիր, ոչ թե՝ գնող։

Ք.ա. 539 թվականի հոկտեմբերի 12-ին պարսիկները, Կյուրոս Մեծի գլխավորությամբ, գրավեցին Բաբելոնը։ Հին կտակարանում Դանիել մարգարեն ասում է, որ այդ գիշեր Բաբելոնի վերջին արքա Բաղդասարը մեծ խնջույք էր կազմակերպել, երբ հանկարծ արքայական պալատի ճաշասենյակի պատին ինչ-որ ձեռք գրեց` מְנֵא מְנֵא תְּקֵל וּפַרְסִין (Մենե, մենե, թեկել, ուփարսին)։ Թարգմանաբար այն նշանակում է. «Կշռեց, չափեց ու անարժան գտավ»։ Այդ գիշեր պարսիկները մտան Բաբելոն, իսկ թագավորին՝ Բաղդասարին, uպшնեցին։