«Կամ-կամ»-ի դարաշրջանում Հայաստանն ուզում է «և-և» խաղալ։ Սրա արդյունքում դու մնում ես մենակ ու անօգնական...

Ահա այսպիսին է Հայաստանի բանակցային կարգավիճակը. Հայաստանը՝ անկյուն քշված, թշնամին մյուսների հետ քննարկում է Հայաստանի ճակատագիրը։ Բնականաբար՝ իրեն հարմար ձևով...

1919 թ մարտի 12-ին, մառախլապատ ու անձրևամաշ օրվա կեսօրին, Գորիս քաղաք հասավ փոքրիկ հեծյալ մի ջոկատ և կանգ առավ գավառային վարչության շենքի առջև։ Նրան ընդառաջ գնաց Զանգեզուրի ազգային խորհրդի գրեթե ողջ կազմը` դիմավորելու Երևանից ժամանած հյուրերին։ Սևաթույր նժույգին բազմած, բարձրահասակ, նիհարավուն սպան ճարպկորեն թամբից ցատկեց գետնին և ողջունելով բոլորին` ներկայացավ` ամեն ձեռքսեղմումից հետո կրկնելով իր կոչումն ու ազգանունը . -Շտաբս-կապիտան Շահմազյան։

Որքան նման են իրար Մակրոնն ու Նիկոլը, երկուսն էլ եսամոլ, իրենց իշխանությունը պահելու համար պատրաստ ցանկացած քայլի, առաջինը՝ մինչև իսկ Երրորդ համաշխարհային, երկրորդը՝ Հայաստանի վրա Ադրբեջանի հարձակում և հայ-ադրբեջանական լայնամասշտաբ պատերազմ հրահրելուն, այսինքն՝ նրանցից յուրաքանչյուրն իր քաղաքական տրամաչափին համապատասխան ոճրագործության:

Արևմուտքի ունեցած իրական արժեքները անհեռատեսորեն չպետք է շփոթել նրա կործանարար նոր արժեքների հետ, որոնք այլ նպատակներ են հետապնդում։

Լևոնս այսօր ասում է՝ պապ, քեզ չեմ սիրում: Ինչու հարցիս պատասխանում է՝ այնքան ասիր՝ զգույշ եղիր, մի այդպես վազիր, ընկա: Լևոնս չորս տարեկան է:

Հայաստանը տարածաշրջանից ոչ մի տեղ չի կարող գնալ, հետևաբար, Հայաստանի քաղաքականությունն ու անվտանգային ռազմավարությունը պետք է խարսխված լինեն առկա իրողությունների վրա։

Մարդիկ ինչքա՜ն քիչ գաղափար ու ինչքա՜ն չնչին հասկացություն ունեն, որ Ես էլ կարիք ունեմ սիրո ու ընկերակցության:

Գիտակցելով մեր ազգի ու Սրբազան Հայրենիքի առջև ծառացած, օրեցօր ահագնացող սպառնալիքները, առաջարկում ենք Մեծ Պահքի շրջանի մեր ամենօրյա միասնական աղոթքներում ընդգրկել նաև Աստծո ողորմության դռները թակող զղջման ու ապաշխարության աղոթք։ Այն կազմված է Հայ Առաքելական Եկեղեցու ժամերգության մեջ ներառված ապաշխարության շարականներից: Աղոթակից լինենք միմյանց և հայցենք Տիրոջ գութն ու ողորմությունը մեր անձերի ու մեր ազգի փրկության համար: