Երեկվա գրառումիցս հետո, ի զարմանս ինձ, սկսեցի ստանալ բազմաթիվ զանգեր և նամակներ՝ մտերիմներից, ընկերներից, անծանոթներից, քաղաքական դաշտի ներկայացուցիչներից, հոգևորականներից, նախկին կոլեգաներից և այլն։

Աշխարհը, ինչպես գիտեք, արդեն որոշակի կառուցվածք ունի։ Եվ այն հարյուրամյակների ընթացքում է որպես այդպիսին ձևավորվել։

Իշխանության հինգերորդ տարվա ավարտին էլ բանսարկու ընդդիմության հռետորաբանությունը մնում է հոգեհարազատ։ Հիշում եք, չէ՞, ընդդիմադիր Նիկոլի բանսարկությունների շարքը, որը սկսվում էր «ըստ օդում կախված լուրերի» բազմանշանակ հայտարարությամբ։ Բան չի փոխվել, այսօր էլ բանսարկությունների նույն հռետորաբանությունն է, նույն կանխակալությունը...

Նիկոլ Փաշինյանն այսօր Աժ-ում հայտարարել է․ «ՀԱՊԿ-ը, ի հեճուկս սեփական պարտավորությունների, որ պետք է ապահովեր ՀՀ անվտանգության նկատմամբ համարժեք դիրքորոշում և պատասխան, անում է ուղիղ հակառակը։ Հիմա մենք դե ֆակտո սառեցրել ենք, և եթե այս գործընթացը շարունակվի, դե յուրե էլ պետք է սառեցնենք, բա ուրիշ ի՞նչ պետք է անենք»...

Մեկ տարի առաջ, փետրվարի 28-ին, նա հրաժեշտ տվեց երկրային կյանքին: Երևի կանխազգում էր, որ ամիսներ հետո Արցախն այլևս հայկական չի լինի, և իր նախնյաց սուրբ հողում էր ուզում հող դառնալ: Իսկ որպես շիրմաքար կմնա ապագային կտակած նրա հարուստ գրական ժառանգությունը:

Անկեղծորեն ցավում եմ հայ ժողովրդի ու Հայաստանի մեծ բարեկամ Նիկոլայ Ռիժկովի մահվան համար, քանի որ նա մեր ժողովրդի կյանքում հսկայական դրական դեր խաղաց ու սրտանց շահեց համայն հայության անվերապահ համակրանքը...

Բոլորն ուզում են, բոլորը տանը նստած, ձեռքները ծալած, պարապ հորանջում են, երազում և առնվազն մի բան ուզում։ Մեկն ուզում է ինքն էլ դուբայներում հանգստանալիս լինի, ծովափերին մեկնված` արև ըմբոշխնելիս ու գեղեցիկ աղջիկների մարմիններով զմայլվելիս։

ՀՀ-ն Թուրքիայի և Ադրբեջանի մեծագույն դաշնակից Մեծ Բրիտանիայի հետ «ռազմավարական երկխոսության» մասին անմեղսունակ մի համաձայնագիր է ստորագրել։ Թե ինչ արժի այդ համաձայնագիրը, իմանում ենք, օրինակ, «Գարդիան» օրաթերթի այսօրվա մի հոդվածից։

Եթե նայում ենք պետությունների հարաբերություններին և նրանց շահերի ու կորուստների բալանսին ու դիսբալանսին, պարտություններին ու հաղթանակներին, ապա տեսնում ենք, որ դրանք կարող են լինել բացարձակ ու հարաբերական։

Վերջին տարիներին հայաստանյան իշխանություն կոչվածների կողմից ամենօրյա ռեժիմով տարվող պրոթյուրքական քարոզը հանրային տիրույթում համատարած բթացման առանձնահատուկ լեթարգիական իրականություն է ստեղծել, որտեղ փաշինյանական կեղծ թեզերը հրամցվում են որպես բացարձակ ճշմարտություններ։ Սակայն ես անհոգնել կրկնում եմ, որ թյուրքը մնում է թյուրք, անկախ նրանից, դա 1064 թվականի Ալփասլանն էր, 1512-ին՝ Սելիմը, 1918-ին՝ Վեհիբը, թե 2024-ին Էրդողանն ու Ալիևը (չնայած, սա մի այլ կատեգորիայի միքս է)։ Բան չի փոխվել, ընդամենը թղթաբանությունն է մի քիչ շատացել։