Մարդկությունը բաժանվում է երկու մասի՝ նրանք, ովքեր հավատում են հոգու անմահությանը, ու նրանք, ովքեր չեն հավատում։ ՈՒ պարադոքսն էն է, որ չհավատացողներն ավելի անմահ են, քան հավատացողները։

Հայկական բազմակարծիք իրականության մեջ հիմնական խնդիրը կայանում է նրանում, որ մեր պրոբլեմների լուծման զուտ հռետորական առաջարկությունները ոչ միայն անիմաստ են, այլև հակաարդյունավետ, քանի որ դրանք առաջնորդվում են այն պատրանքով, որ հաղթանակը հնարավոր է նույնիսկ առանց անհրաժեշտ ուժի ու հզորության։

Հոգու գործը լռությամբ է կատարվում: Սերը արդեն իսկ ուրիշներին մոտեցնում է ձեզ: Ձեզ մոտ եկած բոլոր մարդկանց ընդունեք իբրև Իմ կողմից ուղարկված և արժանացրեք նրանց արքայական ընդունելության: Անակնկալի կգաք, եթե հասու լինեք այն բաներին, որ ծրագրել եմ ձեզ համար:

Գիտակցելով մեր ազգի ու Սրբազան Հայրենիքի առջև ծառացած, օրեցօր ահագնացող սպառնալիքները, առաջարկում ենք Մեծ Պահքի շրջանի մեր ամենօրյա միասնական աղոթքներում ընդգրկել նաև Աստծո ողորմության դռները թակող զղջման ու ապաշխարության աղոթք։ Այն կազմված է Հայ Առաքելական Եկեղեցու ժամերգության մեջ ներառված ապաշխարության շարականներից: Աղոթակից լինենք միմյանց և հայցենք Տիրոջ գութն ու ողորմությունը մեր անձերի ու մեր ազգի փրկության համար:

Քանի որ «խոպանչիների հարկի» թեման այսօր «փառահեղ» մեկնաբանվեց կառավարության նիստում, և հասարակությունն այն քննարկում է տարբեր տեսանկյուններից, փորձեմ մեկ տեսանկյուն էլ ես առաջարկել

«Հայ ազգային ճակատի» նախաձեռնությամբ այսօր Մայր Աթոռ Սուրբ Էջմիածնում մեկնարկեց «Ի սատարումն եկեղեցու» հավաքը։ Բազմաթիվ մեր հայրենակիցներ միացան մեզ, միասնաբար պաշտպան կանգնելով մեր հավատին, մեր ազգային արժեքներին։

Ներքին Հանդի միջադեպի հետ կապված հայկական կողմն ի սկզբանե ընդունել էր ադրբեջանական վարկածը (այն հետո լեգիտիմացվեց արևմտյան հարթակներում)՝ անուղղակի արձանագրելով, որ առաջին կրակոցը եղել է հայկական դիրքերից:

Ալաշկերտյան մեր բարբառում լայն կիրառում ունի մի բառ, որը պատկերավոր բնութագրում է մարդու ինքնահավան, անհասկացող, անկուշտ, զոռբա, փնթի տեսակին:

Վերջին շաբաթվա ընթացքում ականատես եղանք մարտունեցի արտագնա աշխատավորների սոցիալական ընդվզմանը, որն ավարտվեց գոռոցներով, անիմաստ մեղադրանքներով և մի երկու ժամ ճանապարհը փակելու բեմադրությամբ։

Արցախցի նշանավոր գրողը վախճանվել է 1987 թ. փետրվարի 23-ին։ Այս բանաստեղծությունը նա գրել է չորս տասնամյակ առաջ։