Օրեր առաջ Երևանում մի հակահայ տգետ տեսագրել և տարածել էր «Պաշարված Լենինգրադի երեխաներին» նվիրված հուշարձանի պղծումը, որը մեծ արձագանք գտավ Մոսկվայում և Հայաստանում գործող ռուսամետ շրջանակների մոտ:
Ինչ ուզում՝ անում են, ձեռքերը բռնող չկա:
Պառլամենտ չկա, իրավապահ համակարգը շարունակում է անիրավչությամբ զբաղվել, իսկ ամոթանք ու կշտամբանք տվող հոգևորականները, որպես կանոն, այս հարցերի վերաբերյալ պահպանում են լռություն :
Օրհներգի մէջ «թշնամի» բառը կայ, եղեր…
Գնացէք կարդացէք Բրիտանիայի օրհներգը, ուր «թշնամիներին ցրում եւ տապալում են»։ Իրլանդիայի օրհներգերում «անպատւութիւն չունեցող պատերազմող ազգի որդիներ ենք»։
Հայաստանի Հանրային ռադիոյին տված հարցազրույցում Նիկոլը հայտարարել է, որ Հայաստանն այլևս չի կարող զարգացնել ռազմատեխնիկական համագործակցությունը և պաշտպանական կապերը միայն Ռուսաստանի հետ, ինչպես նախկինում էր: Հայաստանի վարչապետի պաշտոնը զբաղեցնողն այսպիսով տեղեկացրել է, որ Ռուսաստանն այլևս չի կարող լինել Հայաստանի ռազմական գործընկերը, համենայն դեպս, ինչպես նախկինում:
Հայ հրապարակախոսական պրոպագանդայի մշակները օվսաննա են ճչում այն պետությունների հասցեին , որոնք հայտարարում են, թե թույլ չեն տա Հայաստանի սահմանների որևէ փոփոխություն:
Ժաննայի ղեկավարած ԿԳՄՍՆ-ն պարզաբանում չունի՞ 5-րդ դասարանի Մայրերիի գրքի պահով, որտեղ «համագործակցություն» թեմայի շրջանակներում հայաստանցի երեխաներին մատուցվում է ադրբեջանցի հեղինակ Արզու Սոլաթնի «Մեր բակի պատմությունը» ստեղծագործությունը:
Վերջնականապես խճճվեցի:
Երեկ Փաշինյան Նիկոլն ասաց, որ իբր մենք «քայլում ենք մի ճանապարհով, որի երկու կողմերում ցուլեր են, իսկ մենք կարմիր շորերով ենք` ոտից գլուխ»:
Հայաստանի տարածքով միջազգային հաղորդակցությունների բացումը կարող է տնտեսական հնարավորություն լինել։ Բայց միայն այն դեպքում, երբ այդ հնարավորության տնտեսական արդյունքները հաշվարկված են, իրավական պայմանները՝ հստակ, իսկ անվտանգային ռիսկերը՝ գնահատված և կառավարելի։
Այսօր մեզ առաջարկվում է հավատալ մի նախագծի հեռանկարայնությանը, որի տնտեսական արդյունավետության հիմնավորումները հանրությանը հայտնի չեն, իսկ անվտանգության երաշխիքները շարունակում են մնալ անորոշ...