Տարին դեռ նոր է սկսվել, բայց ձևական թուքումրի, «տնական» ավանտյուրիզմի ու «էկստրավագանտ» դեմագոգիայի պակաս չի զգացվում:

Ֆրուստրացիոն ծանր շրջանը դեռևս շարունակվում է. շփոթահար, ընկճված ու հուսալքված եմ հազարավոր իմ հայրենակիցների պես: ՈՒզում ես անկյուն քաշված՝ խորը ինքնամփոփվել ու լռել, գոնե առժամանակ, մինչև այս պղտոր ու ալեկոծուն ջրերը մի փոքր խաղաղվեն ու հստակվեն: Մինչև հոգիդ կրկին ջանա իրականության հետ բեղուն աղերսներ գտնել:

Բոլոր ժամանակներում Ադրբեջանը մեզանից շատ զենք է ունեցել:

Խոսելով հայ-ադրբեջանական հարաբերությունների և սահմանից զորքերի հայելային հետքաշման մասին՝ Ադրբեջանի նախագահն ասել է, «Մենք ոչ մի տեղ էլ չենք գնա, ոչ մի քայլ չենք անի ո՛չ 2021 թվականի մայիսին զբաղեցրած դիրքերից, ոչ էլ 2022 թվականի սեպտեմբերին զբաղեցրած դիրքերից, որովհետև…»: «Որովհետև»-ն այս պարագայում արդեն էական չէ, եթե Հայաստանը բավարարի մի «որովհետև»-ը, անմիջապես կպարտադրվի հաջորդը և այդպես՝ շարունակ:

Ադրբեջանի հռետորաբանության մեջ որևէ փոփոխություն չկա, չնայած, «խաղաղության» քողի տակ Հայաստանի իշխանությունը Արցախը ոչ միայն ճանաչել է Ադրբեջանի տարածք, այլև ստանձնել պարտավորություն, որ հետայսու էլ Հայաստանը որևէ հավակնություն չի ցուցաբերելու պատմական հայրենիքի այդ հատվածի նկատմամբ։ Ալիևի ռազմաշունչ հռետորաբանությանը Նիկոլի արձագանքը սահմանափակվեց իր թերթում հրապարակված նյութով, որտեղ Հայաստանի հասցեին հնչեցված սպառնալիքները որակվեցին նախընտրական պոպուլիզմ, թե իբր դրանք ընտրությունների նախաշեմին բացառապես ներքին լսարանի համար արված հայտարարություններ էին։ Իրականում «չեմբեռլենյան» անհեթեթ մխիթարություն է հենց «Հայկական ժամանակի» հրապարակումը։

Թուրքիայի ու Ռուսաստանի հարաբերություններում սառը քամիներ են սկսել փչել:

Անքնություն՝ անդավաճան, հարազատ, Անայցեքարտ ինձ այցելող հին ընկեր, Քեզ հետ, ահա, ճանապարհին անավարտ Վերհիշում ենք հին բարքերը անվավեր։

Ձեր հավատարմությունը ձեր ամուսնուն կամ կնոջը՝ հավատարմություն է Աստծուն։ Սուրբ Հովհան Ոսկեբերանը, դատապարտելով ընտանիքում դավաճանողին, ասենք ամուսնուն, ասում է.

Ալիևի երազած ու ձեր ամենօրյա ռեժիմով կրկնվող Հայաստանը Երևանի խանություն դարձնելու բայեղուշությունը իրական չէ:

Նիկոլը, ինչպես արդեն հայտնի է, սադրեց Քառասունչորսօրյա պատերազմը, մինչ այդ, իր ոհմակի հետ միասին, նախապատրաստեց հայկական կողմի պարտությունը, պետական դավաճանությամբ պարտվողական պատերազմի արդյունքում թշնամուն հանձնեց Արցախի Հանրապետության տարածքի շուրջ 75 տոկոսը: