Դեմ չեմ գրողներին, թեև ընկերներս ինձ հաճախ են հանդիմանում, ասում են ՝ «շատ ես բզբզում էդ մարդկանց, թող գրեն»։

Արարչության երկրորդ օրը հիմք դրվեց երկնքի հաստատությանը և Արարչի խոսքով վերին ջրերը բաժանվեցին ներքևում եղող ջրերից: Եվ, ինչպես որ մարդկային մտքին հասու չէ հրեշտակային դասերի կարգավորության որպիսությունը, նույնպես և հրեշտակների զորքերի համար էլ անհաս ու ծածուկ է մեր փրկության համար Աստծո մարդեղության խորհուրդը: Այն առաջին արարչության ժամանակ արգելվեց վերին արփիի ծագումն այս ներքին աշխարհից: Իսկ այժմ, մեր Աստծո՝ Քրիստոսի Ծննդյան և Հայտնության տոնախմբության երկրորդ օրը, որ նոր արարչագործություն է, բազում պատճառներով տոնվում է Սուրբ Ստեփանոսի հիշատակը:

Թուրքիայի Ազգային պաշտպանության նախարար Յաշար Գյուլերը ընդարձակ հարցազրույց է տվել, որտեղ բավականին կարևոր հարցերի է անդրադարձել։

Սուրբ Ծննդյան և Աստվածահայտնության տոնին Հայ Առաքելական Եկեղեցու կողմից արժանացա Մասյացոտնի թեմի Դալարի Սուրբ Աստվածածին եկեղեցու խաչքավորը լինելու պատվին։

Պարզվում է, Նիկոլին սպասարկող և վերջին օրերին եկեղեցին թիրախավորած, իրեն բլոգեր համարող, հայտնի այլասերված համասեռամոլ պոռնոդերասանը նաև թիրախավորել է հայ զինվորականներին և ադրբեջանցիներին հարցազրույց տալուց նրանց մեղադրել է կանացի շորերով փախուստի համար՝ բացարձակ չներկայացնելով որևէ ապացույց:

Հաղթանակը պահանջում է զրկանքներ։ Սա աքսիոմատիկ ճշմարտություն է ինձ համար։ Ընդ որում, զրկանքներ ո՛չ միայն անհատական մակարդակում, այլև ընտանիքի, ընկերական շրջապատի, գաղափարակիցների, ու ի վերջո, ժողովրդի մակարդակում։

Ես տեսա հոգիս անժամանակի մեջ․ անեզրի հետ էր զրուցում անվերջ, ո՛չ անցյալի հուշ կար, ո՛չ հետոյի երազ․ ոչ էլ տաճար կար։ Աղոթող չկար։

Կաթեր տատս ձեռը խուփ տատ էր, Սաթենիկը չէ, ձեռնբաց:

Անբարո է այն պետությունը, որ ազգի ու հայրենիքի մի մասին կարող է թողնել գոյաբանական բնաջինջ սպառնալիքի տակ, վանել իրենից, մատը մատին չխփել քթի տակ ծավալվող, խիստ անհավասար գոյամարտի պահին, արգելափակել կամավորական նպատակադրումները:

Երևանի փողոցներով ֆաշիստներ են զբոսնում։ Եվ այդ անհայտ ծագման ինչ-որ խմբավորման կողմից հայ ազգի մեծ որդի Գարեգին Տեր-Հարությունյանի (Նժդեհ) անունն է վարկաբեկվում։