Իրիկնամուտի միջով մտնում ենք Վան: Մինչ այդ ճաշել էինք թուրքի տանը, այգում բացված երկար սեղանի շուրջը, որ նախատեսված էր հյուրեր ընդունելու համար. տուն-ռեստորան: Շրջել կանաչ ու խոնավ սիզամարգին` ծիրանենիների ու խնձորենիների տակ, հանգստացել օրվա ծանր ու թեթևից: Իսկ Բայազետի ճանապարհին մատնացույց են անում մի ապուշ սար կիսամշուշի մեջ, թե Արարատ լեռն է. միայն Մասիսը` ինչ-որ կողքից, Սիսը չի երևում: Լուսանկարիր: Ասում եմ` այս հիմարությունը ո՞նց կարող է Մասիսը լինել: Արարատը Արարատ է, երբ իմ տնից է երևում` Արարատյան դաշտից:

Թուրքի հետ բարեկամացողների, թուրքին «հումանիտար օգնություն» ուղարկողների ու Մարգարայի ճանապարհը թուրքի առաջ բացողների համար։

Որքա՜ն անբարո պիտի լինել, տեսակով սնանկ, հոգեպես՝ շեղված, մեղքի ու պատասխանատվության 0 գիտակցումով, հայտարարելու, թե ամենակարևորը Հայաստանն է, նրա 29 800 քառակուսի կիլոմետրը։

Աղետի ծավալից ու մեր անլրջության պատճառով մենք արդեն դադարել ենք հասկանալ, որ բառիս բուն իմաստով, մի ամբողջ ազգով ապրում ենք վառոդի տակառի վրա։

Եթե Ադրբեջանը Հայաստանի հետ կայուն, հարատև խաղաղության է պատրաստվում, Արցախը հայաթափելուց , հսկայական քանակի ռազմական տեխնիկա տիրելուց հետո ինչո՞ւ է շարունակ Հայաստանից նորանոր զիջումներ պահանջում, հակահայկական ագրեսիվ քարոզչություն իրականացնում, արտերկրից հսկայական քանակի զինտեխնիկա գնում, Հայաստանի սահմանին նոր զորամասեր բացում, զորանոցներ կառուցում, շարունակում իր բանակը վերակառուցել ՆԱՏՕ-ի չափանիշներով։ Այդ հսկայական ծախսերն արվում են այն դեպքում, որ այս տարի Ադրբեջանի տնտեսական աճը ընդամենը 0,8 տոկոս է, մեծ է աղքատությունը, սոցիալական բևեռացումը։

Գերիների վերադարձի ձևը տիպիկ նկարագրում է նիկոլիզմի ժամանակաշրջանը։ Նիկոլիզմի ժամանակաշրջանի «հաղթանակները» այ այսպես էլ լինում են։

Ի միտ ունեցեք այս ճշմարտությունը` ամեն օր պետք է ապրել Իմ զորության մեջ և Իմ ներկայության գիտակցությունը շարունակ ունենալ, անգամ այն ժամանակ, երբ ուրախության պակասը զգաք:

Տեր Աստված Ամենակարող, Արարիչ և Մարդասեր, օգնության հասիր աշխարհին ու մարդկությանը, ավելի լույս տուր մարդկանց մտքերին և խաղաղություն նրանց հոգիներին:

Քո խորանում երկար ծնկած աղոթելուց` ծունկս ցավեց, աշխա՛րհ, աղոթելիս ումպս կիսատ մնաց՝ սիրտս դաղվեց, աշխա՛րհ:

100 տարի շարունակ հայ ժողովոևրդն ասԸմ ա. ռուսները մեր հողերը տվեցին թուրքերին 1920 թվականին (կամ ախպերավարի կիսվեցին):