Արդեն երրորդ տասնամյակն է, ինչ հայ գիտական միտքն այդպես էլ չստեղծեց մի զենք, որը կարող էր զսպող և թելադրող առավելություն ունենալ թշնամու նկատմամբ․

Մեր ներկա վիճակի հետ կապված տարբեր բնույթի հարցեր քննարկելիս նախորդ գրառումներում նշվել էր, որ Արտաշեսյանների ժամանակաշրջանի հաջողություններից հետո մեր զարգացումների հիմնական տենդենցը եղել նահանջը, լինի դա պետականություն կորցնելը, տարածքներ կորցնելը, թե բնակչության կորուստն ու արտագաղթը, իհարկե, որոշ բացառություններով՝ Արշակունիների, Բագրատունիների ու Արծրունիների ժամանակ, ինչպես նաև խորհրդային շրջանում, երբ ունեինք տարբեր մակարդակի ինքնիշխանություններով պետականություն։

Երբ հետադարձ հայացք եմ ձգում անցած-գնացած վերջին տարիներին, հատկապես երբ մտքում վերակենդանացնում եմ վերջին առնվազն երկուսուկես տասնամյա անցուդարձերի, իրադարձությունների հուշ-հիշողություններս, հասկանում եմ, համոզվում եմ, որ մենք երբեք ընդդիմություն չենք ունեցել։ Իսկ այն, ինչ կար ընդդիմություն անվան տակ կամ նրանք, որ հանդես էին գալիս ընդդիմության անունից, որևէ աղերս չեն ունեցել իրական ընդդիմության հետ։

Ստիպված եմ մեկնաբանել` 1. Նիկոլը թուրքական դրածո է, ու դրա բազմաթիվ ապացույցները կան։

Բաբայան Սամվելն ասում է` Արցախը հանձնել ենք «մենք բոլորս» և շեշտում, որ Արցախի հանձնման հիմքը բացառապես նոյեմբերի 9-ի փաստաթուղթն է:

Նաիրա Զոհրաբյանը ջղայնացել է Ռուսաստանի, ռուսական իշխանությունների և ընդհանրապես ռուսների վրա: Անդրադառնալով Լարսում տիրող ողբերգական իրավիճակին՝ տիկին Զոհրաբյանն ասում է. «Ռուսաստանի դուխը չի հերիքում Նիկոլին բան ասի՝ վրեժը ՀՀ քաղաքացիներից է հանում։ Հենց հիմա Լարսում 2 հազարից ավելի բեռնատարի արգելում են մտնել ՌԴ»:

2020 թվականի պատերազմում մեր բանակը կորցրեց իր սպառազինության մեծ մասը, տարածքային կորուստների հետևանքով ունեցանք նոր սահմանագծեր, որոնք այժմ էլ՝ պատերազմի ավարտից 3 տարի անց, հավուր պատշաճի ամրացված, կահավորված չեն։

Նայեք այս լուսանկարին, որն արվել է 88-ի անդադար ցույցերից մեկի ժամանակ։ Այսպիսին պետք է լինի երիտարդությունը, որն անհաշտ պայքարում էր ամեն տեսակ անարդարությունների դեմ և ոչ թե՝ անտարբեր, եսակենտրոն, նյութապաշտ ու մորթապաշտ, ինչպես մեր այս ճգնաժամային օրերին, երբ ուղղակի արհամարհում է մեր բոլոր ծանր կորուստները՝ պճնված թրև գալով Երևանի փողոցներում, փնտրելով, թե որտեղ կարող է հագեցնել մարմնական ու նյութական հաճույքները։ Նա թքած ունի Արցախի կորստի վրա։ Անտարբեր է, թե ինչ է լինելու անկլավների հետ։

1993-ից մինչև այսօր Հայաստանը 3 անգամ սեփական արժույթի տեսակներ է թողարկել, որոնք գեղեցիկ են իրենց արտաքին տեսքով, գուցե՝ աշխարհում ամենագեղեցիկներից մեկը, բայց արդյո՞ք դրանք պետականության ու ազգային արժեքների կրողներ են․ չէ՞ որ փողը ամենամեծ քարոզչամիջոցներից մեկն է։

Դուք մի խաղաղ տեղի` Սրբարանի կարիքն ունեք խուսափելու համար սխալ հասկացվելուց, իսկ շատ հաճախ էլ ձեր իսկ անձերից: ՈՒրիշներից կարող եք հեշտությամբ հեռանալ, մոտենալու համար ձեր էության խաղաղ ջրերին, սակայն ձեր անձից, ձեր մեղքերից և թերություններից ու՞ր կարող եք գնալ: